166. JESTEŚ TYLKO MÓJ

WYDAWNICTWO: Replika

DATA WYDANIA:  10 grudnia 2013  

LICZBA STRON: 220

ISBN: 9788376741802

 

 

 

Dwie kobiety - Natasza i Renata – dzieli je wszystko, łączy jeden mężczyzna – Krzysztof.  Natasza spotyka Krzysztofa na lekcjach tańca. Uważa go za dobrego przyjaciela, jednak on czuje do niej coś więcej. Gdy Natasza w końcu przegląda na oczy i stwierdza, że coś więcej mogłoby wyjść z przyjaźni – Krzysztof wiąże się z Renatą.  Żeby było dziwniej dziewczyny przypadkiem się poznają i Renata wyczuwa w Nataszy zagrożenie. Robi wszystko by zatrzymać przy sobie chłopaka. Posuwa się do tego by udawać ciążę. Drogi Nataszy i Krzysztofa się rozchodzą by po kilku latach znów się zejść zupełnie przypadkiem. Natasza jest już znaną pisarką, Krzysztof mężem i ojcem.  Tym razem nie mogą się powstrzymać. Wybucha płomienny romans, który po dwóch latach zostaje dramatycznie przerwany przez jedno słowo. Rozpaczy Nataszy nie ma końca. Z depresji pomaga wykaraskać się jej przyjaciółka Ana. Trwa to bardzo długo trwa. W momencie, gdy Natasza ma już poukładany świat, gdy napisała właśnie swoją najlepszą książkę. W swoje ręce dostaje tajemniczy żółty zeszyt. Okazuje się, że jest to pamiętnik. Czyj?  Sprawdźcie sami czytając książkę.

Powiem szczerze – gdy zaczęłam czytać książkę pomyślałam (często tak myślę) – jak ja przez nią przebrnę? Dobrze, że taka krótka. Bo ja nie mam zwyczaju porzucania niedoczytanych książek. Jakoś tak dziwnie napisana, wszystko zagmatwane. Ale za chwilę zmieniłam zdanie wszystko się wyprostowało, fabuła zrobiła się przejrzysta a ja zostałam wchłonięta w świat bohaterów. „Jesteś tylko mój” to książka, którą czyta się w napięciu, z wypiekami na twarzy i z myślą o 2 nad ranem: „jeszcze tylko dwie strony”. Nic z tego musiałam przeczytać całą od razu tak bardzo mnie wciągnęła. Autorka w sposób idealny wykreowała swoje główne postacie. Są bardzo wyraźne, oczywiste. Trochę pogubiona Natasza, ustabilizowana emocjonalnie, silna Renata i rozmemłany, tchórzliwy, wygodnicki Krzysztof.

„Jesteś tylko mój” to doskonałe studium ludzki charakterów i ich zachowań. Skłania do myślenia i wyciągania wniosków. Co ja zrobiłabym w takiej sytuacji, czy poświęciłabym swoje szczęście dla kogoś, kogo nie kocham, czy potrafiłabym udawać? Renata dopiero, gdy była o krok od tragedii zaczęła działać, podejmować decyzje, walczyć o siebie. Co mnie by do tego skłoniło.

To książka o uczuciach. O strachu i tchórzostwie. O zdradzie, która okazuje się tajemnicą poliszynela. O ogromnym poświęceniu i jednak dobroci serca. O poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi, siebie i swojego szczęścia. Ale także o zagłuszaniu własnego sumienia, o uciekaniu i myśleniu tylko o sobie i własnej wygodzie. O miłości tak wielkiej, której nie może zakłócić nikt, która jest najważniejsza na świecie. I o przyjaźni, takiej prawdziwej, na zawsze, na dobre i złe.

Nie możecie przejść obok tej książki obojętnie. Już sama okładka „Jesteś tylko mój” przyciąga wzrok. Jest przepiękna. Dziewczyny musicie przeczytać tę książkę, naprawdę jest tego warta.

Za możliwość przeczytania książki z całego serca dziękuję WYDAWNICTWU REPLIKA

Trochę prywaty

Ten tydzień to dla mnie maraton codziennie coś się dzieje i gości mamy miłych w domu  Jutro po 19 koniec i ferie. Bo od poniedziałku występy, zabawy, sukienki, ciasta, próby. I jeszcze między tym wszystkim mój angielski. Jutro muszę jeszcze kupić baletki i chciałabym pojechać na cmentarz bo przypada 6 rocznica śmierci mojego taty. Jeszcze we wtorek i środę poległam - grypa żołądkowa. Ale musiałam się reanimować. Arsenał leków - odsypiałam jak dzieci były w szkole i dziś już lepiej mi, nawet całkiem dobrze. Tylko zmęczona już jestem. Jak mąż mój siedział w domu na wolnym, tak teraz gdy najbardziej przydałby się do pomocy wezwali Go do pracy - bo piękna pogoda.  Tak że wieczorem już mi się nie chce usiąść żeby recenzję napisać. Ale postanawiam że od poniedziałku muszę nadrobić zaległości. Bo nazbierało się tego i to sporo. Tak więc codziennie będzie recenzja. Nie oznacza to, że czytam jedną książkę dziennie Zwykle zajmuje mi to 3-5 dni
Buziaki dla Was wszystkich

165. MEANDRY MIŁOŚCI

WYDAWNICTWO: Czarno na Białym

DATA WYDANIA:  23 października 2013  

LICZBA STRON: 344

ISBN: 9788393645589

To chyba pierwszy polski romans historyczny jaki przeczytałam. Jest on autorstwa Kasi Bulicz – Kasprzak i jest rewelacyjny.

Opowiada losy szlacheckiej rodziny a szczególnie jej najmłodszej członkini – Heleny.

Dziewczynę poznajemy w dniu, gdy w posiadłości jej rodziców odbywa się bal. Helena by odetchnąć wymyka się na chwilę z domu i traf chce, że na drodze spotyka młodego lekarza, który od niedawna rezyduje w jej okolicach. Jak potoczą się ich losy, czy będą mieli ze sobą coś wspólnego?

Helena jest bardzo młodą dziewczyną, której głowę zaprzątają bale, spotkania z przyjaciółmi a także potajemne czytanie romansów podsuwanych jej przez guwernantkę. To właśnie one najbardziej mącą jej w głowie, bo za ich sprawą Helena marzy o pięknej romantycznej miłości. Helena jest jeszcze roztrzepanym podlotkiem i nikt nie traktuje jej poważnie. Nie grzeszy urodą, w przeciwieństwie do jej starszej siostry. Bardzo kocha swoją rodzinę, najbardziej swojego brata. Z matką nie ma dobrych kontaktów. Rodzicielka całkowicie pochłonięta opieką nad „schorowaną” Hanią całkowicie zapomina o Helenie. Jak już się do niej zwraca to tylko po to by coś nakazać, uczulić, czego młodej damie nie wypada bądź skarcić.

Natomiast w bardzo zażyłych stosunkach Helena pozostaje ze swoim ojcem. Doskonale się rozumieją, niemal w pół słowa, łączą ich te same pasje i zainteresowania. Uwielbiają spędzać ze sobą czas. Helena lubi jeździć konno. Błądząc na swoim ukochanym koniu po polach marzy o pierwszej prawdziwej miłości. Pretendentów do jej ręki jest kilku, najpoważniejszym jest bardzo bogaty wdowiec. Jednak nie wzbudza on sympatii u dziewczyny. Helena nawet nie spodziewa się tego, że zostanie on wkrótce jej najwierniejszym przyjacielem. Zaś wielką miłością darzy ona nowego lekarza, który nie odwzajemnia jej miłosnych awansów. Po wielu latach zmieni jednak zdanie, ale niestety będzie już za późno. Nie będę zdradzała więcej. Powiem tylko, że doktor Jan wzbudzi niemałe zamieszanie i obudzi uśpione namiętności wśród dam. Jego osoba doprowadzi także do tragedii.

Dawno nie czytałam tak dobrego romansu historycznego a już w polskim wydaniu to już wcale. To książka, w której znajdziemy dużo magii. Piękne suknie, bale, mnóstwo miłostek i intryg, pierwsze prawdziwe miłości. „Meandry miłości” to książka, w której uczucia czasem biorą górę nad rozsądkiem. O miłości, która rodzi się powoli, w bólach, ale za to jest bardzo piękna. Helena wciąż szuka. Odrzuca awanse bogatego szlachcica z miasta, sama jest odrzucona przez Jana. Nie zdaje sobie sprawy z tego, że prawdziwa miłość stoi tuż tuż.  

Mnie się strasznie podobała ta książka. Lubię czytać o rozterkach i problemach nie tylko sercowych. O tajemnicach, które w końcu wychodzą na jaw. O prawdziwym obliczu osób, które wydają się nieskazitelne. O tragediach, które następując niemalże jedna po drugiej zmieniają życie a przede wszystkim system wartości Heleny. Musi ona wziąć sprawy w swoje ręce. Z dnia na dzień musi dorosnąć, wyprostować to, co nabroił Henryk, stać się głową rodziny. I powiem Wam, że całkiem nieźle jej to wychodzi.

„Meandry miłości” to kapitalna książka. Postaci są świetnie dopracowane w każdym szczególe. Ich historie są tak opowiedziane, że każdy czytelnik poczuje więź z bohaterami. W genialny sposób oddane zostały czasy, w których żyła Helena i jej rodzina. Łącznie z wyimaginowanymi chorobami. Powiem szczerze, że mnie niezmiernie poruszyła historia lekarza – Jana, który niby wyniosły i pewny siebie zasługiwał na drugą szansę. Przyznam, że nieraz uroniłam łzę nad jego losem.  

Wiecie, czytając tę książkę pomyślałam, że całkiem nieźle oglądałoby się film na jej podstawie.

 

Za możliwość przeczytania książki z całego serca dziękuję WYDAWNICTWU CZARNO NA BIAŁYM

PIERWSZA ZAPOWIEDŹ W TYM ROKU

Książki Katarzyny Enerlich od lat znajdują swe miejsce w domach i sercach Czytelników.
Na spotkaniach z Autorką niezmiennie stawiają się rzesze jej fanów. I zawsze największą popularnością cieszą się te jej powieści, które łączy w tytule słowo „Prowincja”. Miłośnicy tej serii wciąż domagają się kolejnych tomów. Dlatego też po Prowincji pełnej marzeń, Prowincji pełnej gwiazd, Prowincji pełnej słońca i Prowincji pełnej smaków dziś proponujemy Prowincję pełną czarów.

Myślimy czasem, że w naszym życiu nie dzieje się nic szczególnego. Nieprawda. Życie przepełnione jest codziennymi czarami, magią codzienności. Przekona się o tym bohaterka Prowincji pełnej czarów. Bez dalekich podróży, wyjazdów i wielkich wydarzeń jej życie okaże się pełne niespodzianek. Bo ciekawe historie drzemią nieodkryte tuż za miedzą. 

 

 

Na tle mazurskiego krajobrazu rozgrywają się dalsze losy Ludmiły, jej córeczki Zosi i pozostałych członków ich patchworkowej rodziny. We wsi pod Mrągowem pojawia się tajemnicza kobieta. Sąsiedzi zaczynają szeptać o tajemnicach z przeszłości .  Ludmiła natomiast dostrzega, że kobieta za każdym razem wygląda inaczej. W opowiadaną przez Autorkę opowieść wplatają się historie dwóch kobiet-legend z historii Prus Wschodnich. Jedna Barbara (bo obie nosiły właśnie to imię) była dzieciobójczynią, druga oszalała po porzuceniu przez kochanka. Czy mogą mieć coś wspólnego z tajemniczą kobietą spod Mrągowa?

Ludmiła pracuje nad kolejną powieścią, ale wplątuje się w pewną tajemniczą przygodę. Tylko czy to wplątanie jest całkiem przypadkowe? Wszystko wydaje się wskazywać, że nie, jakby historia zaplatała się zgodnie z wcześniej ułożonym planem. Jakby ktoś pochylał się nad Prowincją i szeptał swoje czary…

Patronat nad książką objęły: Radio Mazury, Radio Łódź; Gazeta Olsztyńska; Tygodnik Wałbrzyski; magazyn literacki Książki; granice.pl; Pokochaj Mazury; czytajmypolskichautorów.pl; Papierowe Myśli, Obsesje; Miasto Słów.

 

DO ZOBACZENIA W 2014 ROKU

Kurczę znów jakaś niemoc. Na kartce mi się pisze super: 4 recenzje już jest (Meandry miłości, Długa zima w N. Suknia ślubna i Przywróceni), ale nijak nie chce mi się ich przelać na komputer. W ogóle ostatnio mam wstręt do komputera, dostęp przez telefon całkowicie mi wystarcza. Może to tylko chwilowe, po Nowym Roku pewnie przejdzie.

WESOŁYCH ŚWIĄT :)

164. DROGA DO MARZEŃ

WYDAWNICTWO: Feria

DATA WYDANIA:  9 października 2013  

LICZBA STRON: 304

Z twórczością Krystyny Mirek miałam do czynienia po raz pierwszy.  I jestem bardzo mile zaskoczona. Choć początkowo myślałam, że nie uda mi się przeczytać „Drogi do marzeń”. Mam taki głupi nawyk, że po przeczytaniu kilku stron zaglądam na ostatnią i czytam zakończenie. Tutaj to był niewybaczalny błąd, bo ostatnia strona zdradziła praktycznie wszystkie sekrety. Okropnie byłam zła na siebie. Ale po ochłonięciu, przeczekaniu kilku dni, udało się – przeczytałam. I jestem zachwycona.

„Droga do marzeń” to historia dwóch kobiet, które wydawałoby się, nie mają ze sobą nic wspólnego.

 Anna – nauczycielka, matka trójki nastoletnich dzieci. Z mężem jest bardziej z przyzwyczajenia niż z miłości. Apodyktyczna, nie znosi sprzeciwu, dyktuje domownikom co mają robić. Anna nosi w sobie przeogromny ból i ciężar. Wspomnienie z przeszłości, które ciąży na całej rodzinie. Dzieci chcą by matka uporała się sama ze sobą. Mąż też nie wytrzymuje i podejmuje najtrudniejszą decyzję w swoim życiu. Przedtem postanawia pomóc żonie w rozwikłaniu tajemnicy.

Konstancja – rozpuszczona jedynaczka, która ma wszystko, czego zapragnie. Nie liczy się z niczym i nikim. Wszystkich traktuje z góry, lekceważy. Jej nastawienie do życia diametralnie się zmienia w dniu, gdy Konstancja wszystko traci. Dosłownie. Zostało jej tylko to co ma w plecaku, ubrania na sobie i telefon. Gotówki brak, a karty zablokowane.  Zmuszona jest spać na dworcu. Najboleśniejsze dla Konstancji jest to, że „przyjaciele”, których miała mnóstwo, gdy była bogata, teraz odsunęli się od niej.

Mimo to dziewczyna nie poddaje się. Postanawia udowodnić sobie, rodzinie, a przede wszystkim zadufanym w sobie eks przyjaciołom, że jest coś warta. Że nie jest tylko plastikową lalką, która do niczego się nie nadaje. Konstancja postanawia zawalczyć o swoje marzenie. Chce otworzyć restaurację ze zdrową żywnością. Przyjaciel puka się w czoło. Przecież Konstancja nie ma nic, porywa się z motyką na słońce.

Czy Konstancji uda się zrealizować ten śmiały plan? Czy ktoś jej w tym pomoże czy dokona tego sama? Jak swój problem rozwiąże Anna? Czy posłucha dzieci i z innej strony spojrzy na męża? Czy zmieni podejście do życia i trochę odpuści?

„Droga do marzeń” to książka o tym jak niemożliwe staje się rzeczywistością. O przejrzeniu na oczy i uświadomieniu sobie, co w życiu jest naprawdę ważne. O niezwyklej zaciętości, determinacji i odwadze. O sile uczuć, niezwykle silnych charakterach i radzeniu sobie z przeciwnościami losu. To książka niezwykła. Daje ludziom wiarę w siebie, odwagę by móc coś zmienić, wreszcie siłę do działania.

Bardzo polubiłam bohaterów tej książki. Szczególną sympatią darzę Konstancję – mądrą, silną, odważną kobietę, która wie, czego chce od życia. Której miłość do drugiego człowieka jest niezmiernie silna.

Konstancja, mimo, że straciła wszystko zyskała bardzo wiele. Dużo więcej niż miała. Prawdziwą, kochającą rodzinę i przyjaciół.

Książkę tę przeczytałam dzięki WYDAWNICTWU FEERIA I PORTALOWI CZYTAJMY POLSKICH AUTORÓW

163. BEZDOMNA

WYDAWNICTWO: Znak

DATA WYDANIA: 3 czerwca 2013  

LICZBA STRON: 256

ISBN: 9788324024025

 

 

 

Tytułową Bezdomną jest Kinga niegdyś dobrze zarabiająca, spełniająca się w swojej pracy żona, teraz od roku już, kobieta na dnie, na skraju upadku i wyczerpania psychicznego.

W Wigilijną Noc Kinga postanawia się zabić. Raz na zawsze ukarać się za swój czyn, choć karze się każdego dnia. Ale teraz chce skończyć ze sobą definitywnie. Połyka już nawet przygotowaną na tę okazję dawkę leków, ale kto jej przeszkadza w osiągnięciu celu.  Najpierw jest to kot, który przywędrował w ślad za Kingą do śmietnika, a zaraz potem Joanna, która właśnie postanowiła wyrzucić śmieci. Strasznie ją zaskakuje widok kobiety w śmietniku jednak niewiele myśląc Joanna zaprasza Kingę do siebie. Przecież jest samotna, bo w konsekwencji pewnych zdarzeń najbliżsi się od niej odwrócili. Nie domyśla się nawet, że Kinga ją zna i to z tej najgorszej strony. Nie zdaje sobie też sprawy z tego, jaki wpływ spotkanie Kingi i znajomość z nią wpłyną na losy Joanny. Że od tej pory już nic nie będzie takie samo jak kiedyś.

Kinga z pewną opieszałością, ociąganiem i nieufnością przyjmuje zaproszenie. Zabiera ze sobą kota. Jednak niedane jest jej zasiąść do wieczerzy wigilijnej. Po kąpieli jest tak wyczerpana, że zasypia i śpi przez dwa dni, A gdy się budzi kobiety zaczynają ze sobą rozmawiać. Wyjawiają sobie swoje najskrytsze sekrety. Jednak prawdziwa spowiedź ma dopiero nastąpić.

Joanna wyciąga do Kingi pomocną dłoń. Wynajmuje jej mieszkanie, znajduje pracę. Można pomyśleć dobra dusza, kobieta anioł. Nic bardziej mylnego. Joanna, dziennikarka z doskoku ma nadzieję napisać artykuł życia z a który zostanie nagrodzona. Właśnie dzięki Kindze. A Kinga wkrótce staje się tak silna i tak pewnie stoi na nogach, że postanawia odzyskać, chociaż namiastkę swojego życia. Nie wie, że wkrótce jej nowe życie jak domek z kart. I to za sprawą przyjaciółki i jej artykułu, na który przecież wyraziła zgodę.

Jak potoczą się losy dziewczyn? Czy uda im się osiągnąć zamierzone cele? Jakie tajemnice przed światem skrywa Kinga? Co skłoniło ją do próby samobójczej? A Joanna? Jak naprawdę jest? Ja Wam tego nie powiem. Przekonajcie się sami czytając „Bezdomną”.

„Bezdomna” to druga książka z tych trudnych i bardziej ciężkich i kolejna (nie wiem już która) tej autorki, jaką przeczytałam. Znając prozę Katarzyny Michalak wiemy, że pisze Ona bardzo różnorodnie. Wiele spodziewałam się po tej książce dobrego i nie zawiodłam się. Choć muszę stwierdzić, że chyba jest trochę przereklamowana. W pewnym momencie mojego czytania utknęłam, miałam chwilę zwątpienia, zadałam sobie pytanie: co to jest? To nie jest „moja” Michalak.

Książka ta niesie w sobie bardzo mocny przekaz naładowany silnymi emocjami. Trochę przeszkadzało mi tak konkretne, precyzyjne określenie chorób psychicznych. Myślę, że czytelnikowi, zwykłemu laikowi wystarczyłoby tylko „liźnięcie tematu”. Zmęczył mnie też dokładny opis tego, co działo się w głowie Kingi podczas jej choroby. Ale autorka wyszła z tego wszystkiego obronną ręką. Zaskoczyła mnie odwagą w poruszeniu tak trudnego tematu. Depresja, przeradzająca się w bardzo trudną chorobę psychiczną i jej tragiczne konsekwencje. Problem poruszony w tej książce dawniej był spychany w kąt, nikt o nim nie mówił.  Teraz często widzi światło dzienne i nieodmiennie bulwersuje. Denerwujący jest jednak fakt, że matki, które dokonały zbrodni w wyniku choroby i te, które zrobiły to z zimną krwią nie powinny być wrzucane do jednego worka. A przecież nie powinno tak być.

Katarzyna Michalak w sposób dosadny pokazuje, jakie naprawdę jest nasze społeczeństwo. Że ludzie dla pięciu minut sławy i oczywiście dla pieniędzy potrafią zniszczyć komuś życie. I w ogóle się tym nie przejmują. Wręcz przeciwnie, jeszcze się śmieją i mają satysfakcję z tego, że kogoś zgnoili. I nawet najbliższa rodzina odwraca się od córki, aby zachować pozory, by nie być potępionymi razem z nią. Nie ważne są jej uczucia, to, że córka potrzebuje matki w tych najtrudniejszych dla siebie chwilach. Nie ma nikogo.

Ale żeby nie było aż tak wszystko na nie. To też książka o przyjaźni bardzo pięknej, z której obie dziewczyny nie zdają sobie sprawy. Dopiero, gdy jest już za późno na jakiekolwiek ruchy uświadamiają to sobie.

Katarzyna Michalak porusza w swojej książce temat, wobec którego nie sposób przejść obojętnie. Choć z początku książka mnie denerwowała, później nie mogłam się od niej oderwać. Strasznie ryczałam, na chwilę musiałam ją odkładać by się uspokoić i znów do niej wracałam. „Bezdomna” to bardzo dobra książka tej autorki. Jest poważna, mocna, prawdziwa, szczera aż do bólu całkiem inna niż jej poprzednie powieści.

   

Wkrótce konkurs :)

Mam 96 obserwujących, 29 818 ludzi odwiedziło mój blog, stronę na facebooku polubiło 192 osoby. Dziękuję Wam wszystkim i każdemu z osobna. Tak sobie pomyślałam. Jak osiągnę 100 obserwatorów, 30 000 wejść, 200 polubień ogłoszę konkurs. Z racji tego że to 3 liczby będzie trzy książki do wygrania :) Zaglądajcie więc, obserwujcie i lajkujcie. Mam Was na oku jak mówi moja Zośka :)

Nie do pomyślenia :(

Z pisarką Panią Katarzyną Enerlich znamy się poprzez facebooka. Wczoraj przeglądając swój profil zauważałam wpis tejże autorki że zbliża się do Stalowej Woli na spotkanie. No ja takiej okazji przepuścić nie mogłam tym bardziej, że Pani Kasia jest krajanką mojego taty. Przekopałam internet wzdłuż i wszerz jednak nigdzie informacji o żadnym spotkaniu nie było. Nie zrażona tym zadzwoniłam do biblioteki. Miła Pani poinformowała mnie że spotkanie jest w "nowej bibliotece".
 Umówiłam się z Kasią, pani Katarzynie obiecałyśmy że będziemy. wszystko dopięte na ostatni guzik. Dziś rano wcześniej wysłałam dzieci do szkół coby się na autobus nie spóźnić i pojechałam. Z dworca odebrała mnie Kasia i poszłyśmy. Jakże wielce byłyśmy zdumione gdy na drzwiach biblioteki było napisane nieczynna. Postałyśmy chwilę aż wyszedł do nas ochroniarz. Powiedział, że wejście tylko z zaproszeniami. Normalnie w szoku byłyśmy. Zrobiłyśmy odwrót. Kasia pokazała mi swoją ulubioną księgarnię, dała mi piękny prezent, pogadałyśmy chwilę i pojechałam do domu. W domu pożaliłam się Pani Kasi , a ona w ciężkim szoku że nas nie wpuścili. Prosiła żebyśmy przyszły do niej. Niestety ja nie miałam już szans. Nie obróciłabym autobusem w tą i s powrotem  do 15 :(

Dobijam do brzegu :) U Kasi na blogu czytałam że to była impreza z prezydentem i w ogóle z wielką pompą. Dobrze mogli sobie poświętować ich prawo. Ale czemu nikt nie pomyślał żeby po tych wszystkich odznaczeniach, wyróżnieniach, przemówieniach resztę imprezy poświęcić także dla czytelników. Przecież ta biblioteka jest głównie dla czytelników  a nie dla Pań tam pracujących i dla Prezydenta. Dla mnie to skandal jest. Kolejny raz władza pokazuje się że my zwykli obywatele jesteśmy dla nich niczym. Ale zobaczycie co będzie się działo w przyszłym roku przed wyborami. Wtedy znów będziemy ważni bo przecież każdy głos się liczy w starcie do wygranej. Znów będą rozdawać cukierki a nawet żywe kury by tylko zyskać podpis na liście. A ja wtedy pokaże gest Kozakiewicza i nie pójdę na żadne wybory. Jak tak mnie władza traktuje to ja tak samo potraktuje ją. Mój prezydent też od razu po wyborach przestał się do mnie odzywać po co przecież już jestem mu niepotrzebna, przecież już wygrał. 

W naszym regionie jest strasznie mało spotkań autorskich, nie wiem z czego to wynika. Ale ja mam taki pomysł: gdy będzie następne spotkanie z nawet najwspanialszym autorem nie idźmy, niech będzie pusta sala, tylko organizator i zaproszony gość i puste krzesła.