234. DOM NA SKRAJU

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

DATA WYDANIA: 17 marca 2015

LICZBA STRON: 416

ISBN: 9788379611775

 

 

 

Marta po nieudanym małżeństwie, które w konsekwencji kończy się rozwodem, ucieka do rodziców. Tam chce odpocząć, zapomnieć, próbuje poukładać sobie życie na nowo. Codziennie rano biega, odwiedza koleżanki ze szkolnych lat, pomaga przyszywanej babci w ogrodzie. Udaje jej się nawet znaleźć dorywcze prace w szkole i w domu kultury.

Oprócz Marty i jej rodziny w „Domu na skraju” poznajemy losy innych mieszkańców ulicy Różanej.

Sylwia, też rozwódka z nastoletnią córką, prezes banku, która z całych sił próbuje dokuczyć swojemu byłemu mężowi i jego nowej żonie. Działa nie do końca dozwolonymi środkami. Pech chce, że były mąż Sylwii ze swoją żoną Agatą wprowadzają się na Różaną.

Maria to przyjaciółka Janiny, matki Marty. Stara panna pisząca wiersze i wciąż wzdychająca do miłości sprzed 30 lat.

Wanda jest alkoholiczką. Wraca na Różaną po wielu latach, aby nieźle namieszać życiu mieszkańców ulicy.

Seweryn to samotnik mieszkający tylko z kotem i ciągle szukający towarzystwa, co dla niektórych jest męczące.

Karolina jest przemęczoną, znudzoną matką dwóch małych chłopców. Tak naprawdę to Ona nie robi w domu nic tylko kombinuje i narzeka.

Jest jeszcze wielu ciekawych bohaterów tej książki, których nie sposób opisać. Musicie przeczytać i przekonać się sami.

Kolejny raz Kasia udowodniła, że jest bardzo dobra w tym, co robi i to bardzo. „Dom na skraju” to doskonałe studium psychologiczne ludzkich charakterów. Książka ta pokazuje nam jak w małym miasteczku sąsiedzi mogą żyć w doskonałej symbiozie. Ale nie zawsze. Zdarza się, że sąsiad sąsiadowi wilkiem. Autorka pisze o poszukiwaniu miłości zarówno tej między dwojgiem ludzi, ale także tej rodzicielskiej. O przyjaźni, która wcale nie jest taka łatwa. A także o samotności, która jest niesamowicie trudna. O niedomówieniach, przez które wynika bardzo dużo niepotrzebnych problemów.

Emocje, jakie mi towarzyszyły podczas czytania warte są tego by sięgnąć po tę książkę. Jest pełna tajemnic, intryg, pomyłek. Ale też pełna ciepłych uczuć, tak, że aż chce się ją czytać i czytać.

„Dom na skraju” to pewnego rodzaju lekcja dla czytelnika. Uczy nas, że nie warto mieć przed nikim tajemnic. Bardziej procentuje mówienie ludziom wprost tego, co nam leży na sercu. Nie trzeba ukrywać swoich uczuć. Zemsta i zazdrość nie popłacają bo i tak obrócą się przeciwko nam.

Bardzo polecam „Dom na skraju”. Z przyjemnością zanurzyłam się w losy bohaterów Różnej i na chwilę oderwałam się od codzienności. Dzięki autorce poznałam kilka gatunków róż i poczułam ochotę na uprawę własnego ogrodu.

Przeczytajcie naprawdę warto nie zawiedziecie się.  

Za możliwość przeczytania książki z całego serca dziękuję autorce Kasi Bulicz - Kasprzak.

203. PANNA MŁODA

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

DATA WYDANIA: 16 września 2014

LICZBA STRON: 432

ISBN:  978-83-7961-026-6

 

 

 

Gdy zobaczyłam zapowiedź tej książki już wiedziałam, że jest ona dla mnie. Nie mogłam się jej doczekać i nie pomyliłam się. „Panna Młoda” jest rewelacyjna. I już teraz nie wiem jak wytrwam w czekaniu na kolejne części tej trylogii. Z twórczością Nike Farida spotkałam się po raz pierwszy. Pisze świetnie, mimo trudnych tematów nie męczy czytelnika. Książkę czyta się lekko i szybko. I chce się jeszcze i jeszcze.

„Panna młoda” to historia Polaków, którzy wyemigrowali do Libii. Poznajemy dwie rodziny: Karen i jej rodziców, którym nie układa się dobrze w swoim małżeństwie i szukają różnych przygód oraz bliźniaków: Jacka i Andrzeja z rodzicami, których związek też pozostawia wiele do życzenia. Obie rodziny muszą radzić sobie w obcym kraju bez przyjaciół, rodziny, z dala od ukochanych miejsc.  Jak sobie radzą? Czy udaje im się dźwigać ten ciężar? Więcej nie zdradzę musicie przeczytać sami.

Autorka książką tą próbuje niejako wprowadzić nas w świat Libijczyków, ich religii, zachowań, życia codziennego. I powiem Wam, że jej się to niesamowicie udaje. Oprócz religii muzułmańskiej stykamy się tu też z religią żydowską i chrześcijańską. Wszystkie te religie krzyżują się ze sobą. Możemy zobaczyć jak potrafią żyć obok siebie ich wyznawcy najczęściej w zgodzie a w skrajnych przypadkach w nienawiści.  W „Pannie młodej” przeczytamy o tym jak Muammar Kadafi dochodził do władzy i jak ją później sprawował. Jak z ukochanego wodza przeistoczył się w okrutnego i bezwzględnego tyrana, który szerzył terror wśród swoich poddanych. Podoba mi się to, że książka zawiera wiele opowieści historycznych od mitów, poprzez opowieści rodzinne aż do Libii i tego, co działo się w niej przed i po przewrocie. Ale oprócz historii poznamy też niezwykle ciekawe życie codzienne muzułmanów, ich obyczaje, religię, ich kulturę. Na kanwie wydarzeń historycznych śledzimy życie Polaków, którzy próbują dostosować się do panujących tu warunków. Książka ta wywołała we mnie wiele emocji. Wręcz na nich grała. Sprawiła, że przeniosłam się w miejsca, w których marzy mi się być. Czytałam o trudnych wyborach, rozstaniach i powrotach, o igraniu z ogniem, o przyjaźni i miłości, które czasem sprawiały ból. O nienawiści, zdradzie i porzuconych nadziejach. O tym, że religia i zapatrzenie w wodza mogą doprowadzić do wielkich tragedii.  Ale także o tym, że nigdy nie należy się poddawać i że marzenia się spełniają tylko trzeba w to wierzyć i do tego dążyć. Czasem też trzeba poświęcić coś, aby zyskać jeszcze więcej.

Jak już wspomniałam książkę czytałam z ogromną ciekawością i wypiekami na twarzy. Co tu dużo mówić: od dawna fascynuje mnie kultura opisywana tutaj. Autorka przedstawiła Libię w sposób niezwykle barwny, nietuzinkowy, bardzo przystępny. Dynamiczna fabuła, niezmiernie szybkie zwroty akcji, sporo dygresji sprawiało, że w niektórych momentach książkę czytałam w napięciu i oczekiwaniu na to, co się zaraz wydarzy. Tym bardziej, że Nike Farida często zostawia czytelnika w kulminacyjnym momencie i przechodzi do innego wątku by po chwili znów wrócić.

Sięgnijcie po tę książkę, bo naprawdę warto. Ja cieszę się, że pojawiła się ona na mojej drodze.   

Za możliwość przeczytania książki dziękuję portalowi POLACY NIE GĘSI I SWOICH AUTORÓW MAJĄ

  

NOWY CYKL - OPINIA W DWÓCH ZDANIACH

Każdy tak ma że więcej książek czyta niż recenzuje. Ja tak mam na pewno. Bo oprócz czytania coś w domu robić trzeba. Codzienne obowiązki, wieczorami angielski, teraz doszła piękna pogoda i obowiązkowe kilkugodzinne przesiadywanie z Zosią na dworze. Bo mimo, że mała ma już 6 lat jeszcze boję się ją zostawiać samą, a Mateusza też nie chcę ciągle obarczać młodszą siostrą bo On woli z kolegami na rowery. To wszystko sprawia że wieczorami nie mam ochoty na komputer. FB przeglądam w telefonie i to mi wystarczy. Ale czasami jest te i tak, że po przeczytaniu książki nie mam pojęcia co mądrego mogłabym o niej napisać. Dlatego będę co jakiś czas zamieszczać książki, które przeczytałam i w telegraficznym skrócie pisać co o nich myślę. Bo jak spojrzałam ostatnio na listę książek do zrecenzowania to się załamałam. Samych recenzenckich mam ponad 10 to muszę nadrobić w tym tygodniu. Kurcze ja tak mam że jak mam dużo zaległości to zapał mija i zaległości rosną coraz to większe. Dziś zaczynam, oceńcie jak Wam się podoba mój pomysł. 

Anielski kokon

Sama nie wiem jak odnieść się do tej książki. Dziwna mi się wydała. Rzeczywistość przeplatała się z fikcją, z wyimaginowanym życiem głównej bohaterki. Nie wiem, może ja nie dorosłam do takiej literatury ale nie podobała mi się. Trudno było mi się połapać w tym wszystkim. Nie wiedziałam co autor miał na myśli. strasznie irytowała mnie ta książka.

Jak oddech

Strasznie dużo spodziewałam się po tej książce. Może dlatego, że była tak bardzo okrzyczana przez blogerów za idealną? A ja się bałam napisać że nie do końca mi się podobała. doskonale zbudowana fabuła, wyraźnie zarysowani bohaterowie. Ale w pewnym momencie książka staje się monotonna, przestaje trzymać w napięciu. Czytający ma na myśli: aby do końca, do rozwiązania zagadki. A tu klops. Zagadka nigdy nie zostaje rozwiązana. Autorka zostawia nas z mnóstwem niedopowiedzeń. Nie lubię takich zakończeń. 

Wszystko dla Ciebie

Fajne czytadło na jedno popołudnie. Historia banalna jak większość. Bardzo przewidywalna. Mimo wszystko czyta się szybko, wręcz pochłania się tę książkę. Ale nie zachwyca, bez euforii ot prosta opowieść która skłania do refleksji, do zastanowienia się nad własnym życiem.

Niania w Paryżu

Czego się spodziewałam po tej książce? Sama nie wiem. Na pewno nie tego co otrzymałam. Myślałam, że to zabawna opowieść o perypetiach młodej dziewczyny. Dostałam mroczną historię o wrednych paryżankach, które potrafią posunąć się nawet do przemocy. Rozczarowanie wielkie.

Strajk na Boże Narodzenie

 Fajna, lekka opowieść. Najlepiej gdy jest czytana w okolicy świąt. Wiem, że w tym roku był film na jej podstawie. Nie obejrzałam, mam zamiar poszukać w sieci. Niezwykle zabawna, opowiedziana z humorem historia zbuntowanych pań domu. Nie raz śmiałam się w głos, powiem, że niektóre rozwiązania testowałam u siebie w domu. Intrygująca, pełna ciekawych zwrotów akcji. Posiadająca drugie dno którego trzeba się doszukać. Ciepła, pełna uczuć, energetyzująca. Polecam z całego serca. 

Miłość? Bardzo proszę

Tu będzie jedno zdanie: żenada, szkoda czasu na tę lekturę, ja byłam zła że zmarnowałam czas na coś takiego.


Strasznie się cieszę z tego cyklu, nareszcie mogę pisać to co myślę. Co nie znaczy, że wcześniej tego nie robiłam. Ale tutaj czynię to bez konsekwencji bo to moje książki.

132. CAŁKIEM NOWE ŻYCIE

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

DATA WYDANIA:  7 maja 2013

LICZBA STRON: 440

ISBN: 9788378395126

 "Całkiem nowe życie" to jedna z najładniejszych książek, jakie do tej pory przeczytałam.

To piękna historia Franciszki - sieroty, która trochę z przymusu jedzie na wczasy do Karpacza. Tam zakochuje się w kierowniku domu wczasowego, wręcz świata poza nim nie widzi. Malutki szczegół to taki, ze Zenon jest o trzydzieści lat od niej starszy i ma syna w jej wieku. Mimo to postanawiają wziąć ślub. Wkrótce Franciszka przekonuje się, że jej życie niestety nie będzie usłane różami. Nieustanne walki z teściową o pozycję pani domu oraz palmę pierwszeństwa, a także mąż już nie taki sam jak przed ślubem, nie nastrajają pozytywnie. Czarę goryczy przepełnia fakt, że oboje zmusili Franciszkę do czynu, który zostawił w niej traumatyczny ślad na zawsze.

Teraz dziewczyna zdana jest tylko na siebie. Nawet od męża nie może odejść, bo nie ma zupełnie nic. Pieniądze ze sprzedaży swojego majątku oddała ukochanemu. Pojawia się światełko w tunelu. Kilku oddanych jej przyjaciół i niespodziewany prezent, który może zmienić wszystko. W miarę upływu czasu Franka powoli radzi sobie z duetem: teściowa - mąż. Bardzo pomocny jest jej ukochany przyjaciel, który mógłby być nawet kimś więcej, gdyby nie okoliczności. Ważne, że dziewczyna osiąga swój wymarzony cel i później udaje jej się dość mocno stanąć na nogi. Lecz wtedy w jej życiu dochodzi do kolejnej tragedii. Wówczas Franciszka przekonuje się, na kogo naprawdę może liczyć. I zostaje mile zaskoczona.

"Całkiem nowe życie" to rewelacyjna opowieść o prawdziwym życiu. Takim z kłopotami, codziennymi troskami, smutkami, ale także szczęściami tymi malutkimi i tymi troszkę większymi. O pięknej i rzadko spotykanej przyjaźni między kobietą i mężczyzną. O pokonywaniu barier, przeszkód i przeciwności losu. Ale to książka także o nienawiści, zawiści, o tym, jacy ludzie potrafią być okrutni dla innych tylko dlatego, że im się tak podoba albo, że inni mają lepiej.

Dla takiej kobiety jak ja jest to powieść idealna. Dlaczego? Bo jest prawdziwa. Przecież większość z nas boryka się na co dzień z problemami jakie ma Franciszka. Z wredną teściową, zaborczym mężem, zawiścią bliskich i znajomych. W czasach gdy żyła Franka nie było jej łatwo. Mąż trzydzieści lat starszy to jednak nie było nic normalnego. A jednak zdobyła się na odwagę i podjęła tę drogę. Podziwiam Franciszkę za samozaparcie, determinację w dążeniu do celu. Za to, że potrafiła wyjść ze swojej skorupy, przeciwstawić się swoim bliskim, by spróbować choć trochę być szczęśliwą. Franciszka uczy nas tego, że trzeba być dobrym dla ludzi mimo wszystko, a dobro powróci ze zdwojoną siłą

„Całkiem nowe życie” porusza mnóstwo bardzo trudnych tematów, o których rzadko kto chce rozmawiać. Aborcja, alkoholizm, porzucenie nowo narodzonego dziecka to motywy, które w bardzo umiejętny sposób zostały wplecione w fabułę. Książka skłania do refleksji, zastanowienia się nad własnym życiem. Po przeczytaniu doszłam do bardzo wielu ciekawych wniosków. Czasem aż zaskakiwałam samą siebie.

Najnowsza powieść Marii Ulatowskiej częściej wzrusza niż bawi, zaskakuje, szokuje i czasem wbija w fotel. Ale także uczy wybaczania, podejścia do życia, walki o swoje marzenia i pragnienia, wiary we własne siły. Pokazuje, że prawdziwa przyjaźń pokonuje wszelkie przeszkody. Chciałabym być w choć połowie tak silna i tak odważna jak główna bohaterka „Całkiem nowego życia” Kolejny raz pisarka sprawiła mi wielką radość i dostarczyła swoim dziełem niebywałą ucztę dla mojej duszy.

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu PRÓSZYŃSKI I S-KA ORAZ PORTALOWI CZYTAJMY POLSKICH AUTORÓW.

110. JESTEM BLISKO

WYDAWNICTWO: PRÓSZYŃSKI I S-KA

DATA WYDANIA:  październik 2012

LICZBA STRON: 304

ISBN: 978-83-7839-366-5

 "Jestem blisko" to powieść Lucyny Olejniczak, której akcja dzieje się w Irlandii. Wydarzenia rozgrywają się w otoczeniu przepięknych krajobrazów.
Dwoje ludzi - Lucyna i Tadeusz, postanawia wyjechać na urlop. Ich wybór pada na Irlandię. Decydują się  odwiedzić dawno niewidzianą znajomą - Martę. Z wyjazdem tym wiążą sporo nadziei. Opracowali sobie plan zwiedzania, Tadeusz marzy o uczestnictwie w obchodach Tygodnia Miłośników Ulissesa, którym się niezmiernie fascynuje. Do tego stopnia, że zna na pamięć niemal całą powieść, ba, nawet posiada przebranie, by wyglądać jak główna postać kultowej książki.
Marta mieszka z córką Małgorzatą w starym domu na wsi. Kobiety urzeka przeszłość tego domostwa. Szukają różnych dokumentacji i wpadają na trop pewnej zagadki. Dotyczy ona dziewczyny zamieszkującej ten dom przed stu laty. Nie wiadomo co się stało, ale młoda kobieta zniknęła w tajemniczych okolicznościach i nigdy jej nie odnaleziono. W sam środek zmagań z historią trafiają Lucyna i Tadeusz i naprawdę dobrze się bawią. Do czasu, aż w równie tajemniczych okolicznościach znika Małgosia - córka Marty. Podejrzenia i
tropy są bardzo różne i czasami nieco mroczne. Rzeczywistość okazuje się tak prosta, że aż wręcz nie do uwierzenia.
W "Jestem blisko" przewija się wiele ciekawych postaci. Najbardziej utkwił mi w pamięci znajomy Tadeusza i Lucyny - Władysław - całkowicie podporządkowany swojej żonie. Dzięki niemu właśnie, w książce tej mamy odrobinę potrzebnego nam wszystkim humoru.
Niestety, w wyniku tych wszystkich okoliczności Lucynie i Tadeuszowi nie udaje się zrealizować swoich planów. Chociaż uda im się raz czy dwa wyskoczyć do pubu, by posmakować irlandzkiego piwa, w ramach poszukiwań podziwiać piękno krajobrazu, a także poznać mentalność ludzi zamieszkujących Irlandię. Jednak zarzucają oni wszystkie swoje plany i pomagają szukać Gosi. Do poszukiwań włącza się narzeczony dziewczyny, jasnowidz oraz oczywiście pan Władysław, który próbuje wywróżyć z run, gdzie znajduje się zaginiona.
Autorka w tak sympatyczny sposób opisuje poczynania Tadeusza i Lucyny, że dałam się zwieść. Dopóki się nie wydało, myślałam, że Lucyna i Tadeusz są w wieku podobnym do mojego. Okazało się jednak, że dobiegają blisko sześćdziesiątki. Nie są małżeństwem lecz narzeczeństwem. Dodatkowo poznajemy rozterki bohaterki, związane z małżeńską propozycją.
"Jestem blisko" to lekka, odstresowująca opowieść, przy której można się wspaniale zrelaksować po ciężkim dniu. Tajemnicza, z lekką nutką grozy, trzymająca w napięciu prawie do samego końca. Czyta się ją na luzie, szybko, swobodnie.
Z miłą chęcią sięgnę po kolejne książki Lucyny Olejniczak.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa PRÓSZYŃSKI I SPÓŁKA oraz CZYTAJMY POLSKICH AUTORÓW.
 

79. KAMIENICA PRZY KRUCZEJ

WYDAWNICTWO: PRÓSZYŃSKI I S-KA

DATA WYDANIA: październik 2012

LICZBA STRON: 400

ISBN: 978-83-7839-370-2

 

Trochę zmęczyło mnie czytanie opowieści o młodych dziewczynach, które zakochują się i żyją długo i szczęśliwie.

Dlatego bardzo ucieszyłam się, gdy w moje ręce trafiła „Kamienica przy Kruczej” Marii Ulatowskiej. Przeczytałam wszystkie książki tej autorki, ale ta wydaje mi się najlepszą z nich.

Moją pasją od zawsze była historia. Nawet maturę z niej zdawałam. A tu w „Kamienicy przy Kruczej” takie ciasteczko.

„Kamienica przy Kruczej” to książka, w której akcja toczy się na kanwie wydarzeń historycznych Polski. Począwszy od rozpoczęcia II wojny światowej, poprzez Powstanie Warszawskie, aż do przełomu 89 roku i dalej aż do 2000 roku.

Maria Ulatowska przedstawiła nam powojenną Polskę i życie w czasach socjalistycznych.  

„Kamienica przy Kruczej” opowiada o mieszkańcach tej kamienicy, o ich losach. Pokazuje, że trzymają się oni razem nawet wtedy, gdy zostają przesiedleni a kamienica zburzona.

Na tle wszystkich rodzin szczególnie wyróżnione i rozbudowane są historie rodziny Kornblumów i Ostanieckich. Czytamy o córce tych dwóch rodzin – biologicznej i adoptowanej – Antoniny. Autorka prowadzi nas od jej niemowlęctwa, poprzez dojrzewanie, aż do okresu dorosłości dziewczyny. Czytamy o nieszczęśliwym małżeństwie Antoniny, o zdradzie i poszukiwaniu szczęścia w miłości. Wbrew przeciwnościom losu udaje się odkryć ją tuż za rogiem. Tam gdzie Tosia się tego nie spodziewa. Nie jest to łatwa miłość, ale…

W „Kamienicy przy Kruczej” dzieją się rzeczy, o jakich się nikomu nie śniło i spełniają się marzenia, które wydają się nie do spełnienia.

Książka Marii Ulatowskiej niezmiernie mi się podobała. Doskonała fabuła, pełna miłości i tajemnic, a do tego świetnie skonstruowane sylwetki bohaterów. Czytając tę powieść czuje się prawdziwą rodzinną atmosferę. Można zaobserwować bezinteresowną pomoc sobie nawzajem tylko dlatego, a może aż dlatego, że ktoś kiedyś mieszkał przy Kruczej 46.

W powieści mocno rozbudowany jest również wątek żydowski. Miłość, która rozdzielona zostaje przez to, że jedno z małżonków jest Izraelitą. Obserwujemy także prześladowania, wypędzenia, odbieranie majątku tylko dlatego, że ktoś ma żydowskie nazwisko. To wszystko doskonale komponuje się z fabułą.

Jedyne co mi przeszkadzało, to trochę słaba chronologia. Wiem, że było to zamierzone posunięcie. Autorka często wybiegała do przodu, a później powracała do bieżących wydarzeń. Jednak ja lubię mieć wszystko poukładane. Mimo wszystko uważam, że to jedna z najlepszych książek, które do tej pory czytałam. Taka prawdziwa, do śmiechu i do łez, a także do refleksji i przemyśleń.

 Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości portalu Czytajmy Polskich Autorów i Wydawnictwa Prószyński i S-ka.