173. KUZYNECZKI

WYDAWNICTWO: 2 Piętro

DATA WYDANIA:   19 listopada 2013

LICZBA STRON: 272

ISBN:  978-83-64446-03-0

Strasznie zaintrygował mnie opis tej książki. Dlatego postanowiłam ją przeczytać. Niestety przeżyłam wielkie rozczarowanie.

Nawet nie mam pomysłu jak pokrótce streścić fabułę tej książki. Jest w niej tak wiele wątków i jest tak zagmatwana, że szok.

Dwie kuzynki: Renata i Joasia spotykają się i wspominają. Jak to było, gdy były młode. Wspominają rodzinę, pierwsze miłości, naukę, pierwszą pracę. Jak to było, gdy założyły rodziny. Fabuła przewija się począwszy od głębokiego komunizmu po czasy współczesne. Bardzo umiejętnie zostało ukazane w niej społeczeństwo na przekroju wielu lat. Autorka pokazuje jak ciężko żyło się dawniej. Jak trzeba było walczyć niemal o wszystko. Nawet w pracy nie można było sobie wierzyć, bo ktoś mógł zdradzić.

„Kuzyneczki” to książka o trudnych relacjach w rodzinie, o ciągłej walce o byt, o to by w życiu żyło się lepiej, o własną godność, przekonania, wreszcie o szczęście. O pogardzie do drugiego człowieka, o lekceważeniu go, o ciągłym udowadnianiu własnych racji i swojej wyższości nad innymi. O uzależnieniu od drugiego człowieka, które ma ogromny wpływ na psychikę.

„Kuzyneczki” to książka, która czyta się bardzo ciężko. Minimalna liczba dialogów, ciągłe opowiadanie i opisy sprawiają, że fabuła staje się monotonna. Z cała odpowiedzialnością muszę powiedzieć, że książka nie podobała mi się. Była nudna, statyczna. Prawie nic ciekawego się w niej nie działo. Z trudem dotrwałam do jej końca. Wkurzające było dla mnie przeskakiwanie z czasów wcześniejszych do współczesności i rozmów prowadzonych przez Joannę i Renię. Brakło mi tu jakiejś spójności, płynności. Dla mnie przejścia te były niezwykle denerwujące. Rozmowy kuzynek wplatane są ni z gruszki ni z pietruszki. Często nie mają związku z dopiero, co toczącą się fabułą. Wydają się jakby wyrwane z kontekstu. Przytłoczyła mnie też ilość bohaterek w tej książce. Z czasem jak się zagłębiłam w lekturze najnormalniej w świecie zaczęłam się gubić: kto jest kim i jaki jest stopień pokrewieństwa.

Ale nie odradzam nikomu tej książki. Może akurat komuś innemu się spodoba. Trzeba przeczytać i przekonać się jaka jest ta książka. Przecież każdemu podoba się co innego.

 Za możliwość przeczytania książki z całego serca dziękuję WYDAWNICTWU 2 PIĘTRO

172. PENSJONAT MARZEŃ

WYDAWNICTWO: Filia

DATA WYDANIA:  5 lutego 2014

LICZBA STRON: 256

ISBN:  9788363622954

„Pensjonat marzeń” to kontynuacja bestsellera Magdaleny Witkiewicz „Szkoła żon”. Autorka ukazuje tu dalsze losy bohaterek z poprzedniej części. Pojawiają się też nowe postaci.

Michalina w Pensjonacie czuje się jak ryba w wodzie. Zdołała uporać się z demonami przeszłości i teraz czuje się niemal szczęśliwa.

Marta wreszcie podejmuje decyzję by pomyśleć o sobie i zrobić coś tylko dla siebie. Zapisuje się na fitness.

Jadwiga porywa się na radykalny krok w swoim życiu i jest z niego bardzo zadowolona.

Julka ze względu na swój stan musi trochę przystopować. Stoi przed podjęciem najtrudniejszej decyzję w swoim życiu.

W tej książce pojawia się nowa bohaterka – Agnieszka. Samotna matka, trenerka fitness szukająca swojego miejsca w życiu.

Wszystkie kobiety mają przed sobą nowy cel – myślą nad otwarciem drugiej szkoły żon i jak najszybciej chcą zrealizować swoje zamierzenie.

Czy uda im się osiągnąć to, do czego dąrzą? Jak potoczą się prywatne losy bohaterek? Przeczytajcie same.

Strasznie byłam ciekawa „Pensjonatu marzeń” Nie mogłam się doczekać, kiedy wezmę go w ręce i przeczytam. I nie rozczarowałam się. I powiem więcej: nie pogniewałabym się gdyby ta książka była o połowę dłuższa. To lektura obyczajowa z lekkim podtekstem erotycznym. Ale naprawdę bardzo subtelnym i doskonale wpasowującym się w fabułę powieści. Lekka, z humorem traktująca o bardzo ważnych problemach dnia codziennego.

Dla mnie to przede wszystkim książka o pięknej przyjaźni czterech kobiet w różnym wieku. Mimo różnych zawirowań, trudnych sytuacji, mają czas żeby się spotkać i pobyć ze sobą. Potrafią rozmawiać na każdy temat i zawsze im mało. Myślę, że nie jedna z nas marzy o takiej przyjaciółce, nie tylko na dobre, ale przede wszystkim na złe. O miłości, do której dochodzi się z trudem, która rodzi się w bólach, dzięki czemu jest niezwykle dojrzała, trwała i prawdziwa. To książka o wybaczaniu, o dokonywaniu bardzo trudnych wyborów. O nietolerancji, sztuce kompromisu i o przełamywaniu stereotypów.

Przyznam, że moje pierwsze spotkanie z prozą Magdaleny Witkiewicz nie było udane. Przeczytana książka nie bardzo przypadła mi do gustu. Wkurzyłam mnie. Jednak sięgnęłam po kolejne, które niezmiernie mi się spodobały. A „Szkoła żon” i „Pensjonat marzeń” należą do moich ulubionych. Po cichu liczę na kolejny tom. Wszak zakończenie niczego nie wyklucza nieprawdaż?

Bardzo zachęcam do sięgnięcia po „Pensjonat marzeń”. Już sama okładka zachęca bardzo. Jest piękna. To bardzo ciepła, optymistyczna i dobrze nastrajająca na przyszłość książka. Pokazuje, że warto walczyć o siebie, o swoje dobro, o własne szczęście. Wszystko jest możliwe, jeśli podejmiemy odpowiednie kroki i zawalczymy o to. Nie należy się poddawać nawet wtedy, gdy droga do osiągnięcia własnego celu najeżona jest przeciwnościami.

171. MIŁOŚĆ Z JASNEGO NIEBA

WYDAWNICTWO: Feeria

DATA WYDANIA:  5 lutego 2014

LICZBA STRON: 260

ISBN:  9788372293671

DZIŚ PREMIERA  

 

Angelika to młoda dziewczyna piastująca dość prestiżowe stanowisko w monachijskiej firmie. Wbrew pozorom nie miała lekkiego życia. Matka alkoholiczka nie zajmowała się dziećmi. Myślała tylko o sobie. Przez dom przewijali się coraz to nowi przyjaciele matki, która szukała prawdziwej miłości. Reszta ją nie interesowała. To Angelika dbała o młodsze rodzeństwo. I dlatego gdy dostała szansę od losu miała bardzo dużo skrupułów i wyrzutów sumienia. Nie chciała ich zostawić. Bała się, że nie dadzą sobie rady, że stoczą się na dno. Jedna krótka rozmowa zaważyła na jej życiu. Jednak życie pokaże, że podjęła słuszną decyzję.

Daniel mieszka w Krakowie. Jest młodym, dobrze sytuowanym właścicielem firmy komputerowej. Broni się przed miłością, kobiety są w jego życiu tylko na chwilę. Porzucając nie przywiązuje wagi do ich uczuć.  Martwi to bardzo jego rodziców, którzy chcieliby dla jedynaka jak najlepiej. Najlepszym przyjacielem Daniela jest Mateusz, który ma bardzo trudną sytuację życiową. Ale tylko i wyłącznie z własnej woli. Danielowi zależy na tym by wreszcie zmienił coś w swoim życiu. Przed firmą Daniela rysuje się świetlana przyszłość. Właśnie ma podpisać intratną umowę z niemiecką firmą, która zapewni mu życie w luksusie przez kilka lat. Traf chce, że przedstawicielką firmy jest Angelika. Oboje mają całkiem odmienne oczekiwania w sprawie kontraktu. Na czyją stronę przechyli się szala, kto wyjdzie zwycięsko z tak trudnej sytuacji, która jest tym bardziej trudna, że oboje młodzi zaczynają coś do siebie czuć.

Jak skończy się historia spotkania Andżeliki i Daniela. Jak ułoży sobie życie Mateusz. Co stało się z najbliższą rodziną Angeliki. Musicie przeczytać.

„Miłość z jasnego nieba” to książka, która wprowadza w błąd czytelnika. Jej początek nie zapowiada niczego szczególnego, wręcz wydaje się to nieciekawa książka. Ciężko było mi się w nią „wciągnąć”.  Ale w myśl zasady: jeszcze jeden rozdział i idę spać przepadłam. Nie mogłam się od książki oderwać. Aż usnęłam z nią w ręku.

To bardzo piękna książka. Tak inna od tych, które czytałam do tej pory. Trochę bajkowa, nierealna. A z drugiej strony tak bardzo prawdziwa. W sposób niezwykle naturalny pokazane jest życie Angeliki. To, w jaki sposób zmaga się z przeciwnościami losu. To książka o twardym życiu, które dla nie jest łatwe szczególnie dla dzieci. To książka o uporze w dążeniu do choćby namiastki szczęścia, o poświęceniu czegoś w zamian za coś. O poszukiwaniu siebie, o trudnej sztuce przełamywania barier, ale także przełamywania własnych uprzedzeń i zahamowań. Z czasem okazuje się, że prawda jest całkiem inna niż to sobie wyobrażaliśmy. I że należy dać szansę drugiemu człowiekowi na to by coś wyjaśnił, udowodnił.

Wreszcie „Miłość z jasnego nieba” to książka o pięknej miłości dwojga pięknych, młodych ludzi. Która rodzi się powoli, w bólach. Dzięki temu jest dojrzała, piękna, akceptująca wszystkie wady, niedociągnięcia i potknięcia. Miłość, która gdy się pojawi jest prawdziwa, mocna i taka na zawsze.

Bardzo polecam książkę Krystyny Mirek. To idealny prezent na zbliżające się walentynki, ale też bez okazji. Naprawdę warto przeczytać tę książkę, nie pożałujecie swojej decyzji na pewno.

 Za możliwość przeczytania książki z całego serca dziękuję WYDAWNICTWU FEERIA

   

Ogłoszenie wyników

Zbyt dużo chętnych na konkurs nie było więc trudnego wyboru nie miałam. W sumie tylko jedna książka była do rozlosowania. Sierotka Zosia wyciągnęła szczęśliwy los.

Dziewczyna z aniołem powędruje do Melanii K

Bransoletka powędruje do Pauli 

Sekret drzewa oliwnego powędruje do Anny Mamczury.

Dziewczyny proszę o adresy na mejla. 

Wszystkim dziękuję za życzenia. 

Buziaki

 

170. HISTORIA KOTEM SIĘ TOCZY

WYDAWNICTWO: Replika

DATA WYDANIA:  10 grudnia 2013  

LICZBA STRON: 380

ISBN: 9788376741895

 

 

 

Ada to kobieta z „przeszłością”. Mąż Henryk porzucił ją po dwudziestu latach małżeństwa dla dużo młodszej kochanki twierdząc, że jest oziębłą kobietą. Po kilku latach nagle zmarł. Nie byłoby w tym nic dziwnego, ale… Okazało się, że niedługo przed śmiercią zaciągnął kredyt na firmę pod zastaw domu, w którym mieszka Ada. Po śmierci Henryka ulotnił się też jego wspólnik ani myśląc spłacać kredyt. Ada tym bardziej nie ma pieniędzy na nieswoje długi, dlatego ciąży nad nią wizja eksmisji. Ale nie poddaje się. Przed przyjaciółką i dorosłymi córkami udaje dzielną i wszystko trzyma w tajemnicy. Do czasu.

Kasztelowo to niewielkie miasteczko. To jedno z tych, w którym znają się prawie wszyscy i wszystko o sobie wiedzą. Od pewnego czasu dzieją się w nim rzeczy, które są zagrożeniem dla mieszkańców i ich zwierząt. W miasteczku panuje strach przed psychopatą, który krzywdzi domowe zwierzęta, skrada się, podgląda.  Wkrótce zaczyna mścić się na ludziach. Jego ofiarą staje się też była teściowa Ady, która ulega wypadkowi prawie we własnym domu. Trafia do szpitala, ale kto zaopiekuje się nią po wyjściu z niego. Ma przecież uszkodzone biodro i będzie wymagać stałej opieki. Wtedy córki Ady opracowują plan. Przecież to ona może się zaopiekować babcią. Ma wolny zawód, nic jej nie trzyma. Na jaw wychodzą też problemy z mieszkaniem. Dziewczyny w ogóle nie biorą pod uwagę, że obie kobiety są w ostrym konflikcie i nie zamieniły ze sobą słowa od dziesięciu lat. Z początku Ada nie chce słyszeć o takim rozwiązaniu. Ale pojawia się coś, co pomaga jej podjąć ostateczną decyzję. Otóż eks-teściowa oświadcza, że cały swój majątek przepisze temu, kto się nią zaopiekuje. Doprowadza to Adę do wrzenia z wściekłości. Jak to – majątek po ojcu, który powinien należeć do jej córek dostanie się obcym osobom. Po jej trupie. Nie dopuści do tego. Kobieta podejmuje nie łatwą dla niej decyzję. Przeprowadza się z Krakowa na prowincję, z zastrzeżeniem, że tylko na rok i powoli wdraża się w dziwne życie pod jednym dachem z wrogiem. Próbuje się zasymilować z otoczeniem. Powoli poznaje mieszkańców Kasztelowa. Miejscowego doktora, wikarego, sąsiadki i paniusie z miasteczka a nawet tajemniczego mężczyznę. Z niezwykłą cierpliwością znosi złośliwości Janiny. Z czasem się do nich przyzwyczaja, a i teściowa jakby się zmieniła. Ada nawet się nie obejrzała jak wrosła w to miasteczko, stała się jego częścią. Problemy i radości miasta i jego mieszkańców stały się także jej udziałem. Podejmując decyzję przyjazdu tutaj nie zdawała sobie sprawy, że zmieni ona jej życie w sposób tak diametralny i na zawsze. I pomyśleć, że do tej zmiany przyczynił się jeden niewinny kot.

Długo się wzbraniałam przed książkami Renaty L. Górskiej i chyba miałam rację. To raczej nie moje klimaty. Przytłoczyła mnie strasznie duża opisowość, czasem zbyt trudny i skomplikowany język jak dla mnie. Jest ona zbyt ciężko napisana. Czytając Historia kotem się toczy musiałam się dość mocno skupiać a i tak bywało, że niektóre fragmenty czytałam po dwa razy. Ciężko było mi się wdrożyć w tę książkę, poczuć jej klimat. Momentami monotonna, żeby nie powiedzieć nudna. Mało dynamiczna, rozciągnięta fabuła. Doskwierała mi gwara śląska. Ja nigdy niemająca z nią styczności gubiłam się, bo nie wszystko było objaśnione.

Ale żeby nie było tak całkiem na nie. Już sama okładka przyciąga oko. Jest po prostu piękna. Fabuła też nie jest taka do końca zła. Bywało, że się uśmiechnęłam, kapnęła mimowolnie łza. Końcówka trochę podgrzała emocje. Trzymała w napięciu, złościłam się na bohaterów, dopingowałam im. Autorka doskonale zmyliła mój trop. Prawie do końca nie rozwiązałam zagadki. Bardzo mocno zaskoczyło mnie zakończenie – oczywiście pozytywnie.

„Historia kotem się toczy” to bardzo mądra książka. Posiada w sobie bardzo ważny przekaz. Podnosi na duchu, pokazuje, że życie wcale się nie kończy po starcie kogoś bliskiego. Że trzeba walczyć o siebie, o to jak się wygląda, ale przede wszystkim o dobre samopoczucie, o siebie, o własne szczęście. Książka ta pokazuje nam, że życie wcale nie kończy się po 40. Że może zacząć się na nowo i nie trzeba się wahać tylko wycisnąć z niego jak najwięcej dobrego dla siebie. Nie należy zapominać o tragediach, ale nauczyć się z nimi żyć, rozmawiać o nich by na nowo cieszyć się życiem. I spełniać marzenia mimo wszystko.

To książka, w której zawarta jest paleta uczuć. Nienawiść, złość, smutek, przebaczenie a w rezultacie wielka przyjaźń i to nie jedna. I miłość. Taka na całe życie.

Ja po przeczytaniu tej książki wyciągnęłam naukę. Trzeba walczyć o siebie, nie poddawać się w żadnej sytuacji, uwierzyć, że wszystko się uda i że dla nas musi kiedyś wreszcie pojawić się tęcza.

Za możliwość przeczytania książki z całego serca dziękuję WYDAWNICTWU REPLIKA