190. JAK ZNALEŹĆ PRZEPIS NA SZCZĘŚCIE

WYDAWNICTWO: LITERACKIE

DATA WYDANIA: 8 sierpnia 2012

LICZBA STRON: 468

ISBN: 978-83-08-04968-6

 

„Jak znaleźć przepis na szczęście” to doskonała książka na spędzenie kilku leniwych popołudni na balkonie. Opowiada ona o Elenie, kobiecie w kwiecie wieku, która właśnie została zwolniona z pracy i to przez swojego życiowego partnera. Jej życie nagle legnie w gruzach by za chwilę odrodzić się jak Feniks z popiołów.  Dziewczyna zupełnie przypadkowo dostaje propozycję pracy, o jakiej mogła do tej pory tylko marzyć. Ma zostać szefem kuchni w renomowanej restauracji, którą ma postawić na nogi. Są tylko dwa warunki: ma na to dwa miesiące i musi się przeprowadzić do Aspen. Elena podejmuje wyzwanie. Właśnie teraz potrzeba jej oderwania od swojego dotychczasowego życia i zaczęcia wszystkiego od nowa. Dużym oparciem jest dla niej szef znany reżyser i producent filmowy i jego córka, z którymi po pewnym czasie się zaprzyjaźnia. Pomagają jej w bardzo trudnym wyzwaniu, jakim jest zdetronizowanie dotychczasowego szefa kuchni Pomarańczowego Niedźwiedzia. Elena zatrudnia miejscowych pracowników, układa indywidualne menu. Nie obywa się jednak bez trudności. Nielegalni imigranci, pogarszający się stan zdrowia to wszystko nie sprzyja powodzeniu. Czy Elenie uda się sprostać wyzwaniu, jak potoczą się jej losy. Musicie koniecznie przeczytać.

„Jak znaleźć przepis na szczęście” to bardzo ciepła powieść i jak przystało na historie o podłożu kulinarnym okraszona mnóstwem przepisów na wyśmienite dania. Czyta się ją jednym tchem. Ja zarwałam dla niej niejedną noc. Doskonale nakreśleni bohaterowie, pod płaszczykiem banalnej historii autorka przemyciła problemy natury psychologicznej. To książka o niezwyklej determinacji i sile woli, o miłości i przyjaźni, która łączy ludzi z różnych sfer społecznych. Pełna uczuć i emocji. Historia głównej bohaterki owiana jest mroczną tajemnicą z przeszłości. Rzutuje ona na stosunki Eleny z rodziną a także ze współpracownikami.

Bardzo polecam tę książkę, jest rewelacyjna.  

Za możliwość przeczytania książki dziękuję WYDAWNICTWU LITERACKIEMU

WITAM

Moja przeciągająca się nieobecność na blogu spowodowana była dość znaczną niedyspozycją zdrowotną. Jednak wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują że czuję się już lepiej. Więc wracam kochani w pełni sił. Nie wiem czy się cieszycie (pewnie nikt już tu nie zagląda i nikt mnie nie lubi) ale ja i tak będę pisać dla siebie. 

Pozdrawiam

189. KOCHAJ I JEDZ BRAZYLISZKU.

WYDAWNICTWO: REPLIKA

DATA WYDANIA: 11 czerwiec 2014

LICZBA STRON: 232

ISBN: 978-83-7674-288-5

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

 

„Kochaj i jedz Brazyliszku” to już trzecia książka, jaką miałam okazję czytać autorstwa Michaliny Kłosińskiej - Moedy.  I sama nie wiem co myśleć. Gdy czytam jak blogerki zachwycają się tą autorką, jej kunsztem literackim to nie bardzo rozumiem o co im chodzi. Ja w książkach Pani Michaliny nie znajduję opiewanego poczucia humoru, który porywa tłumy. Nie wiem może jestem inna, ale bez przesady.

Główną postacią w tej książce jest Edyta – kelnerka z malutkiej wioski, która marzy o wielkiej miłości. I najlepiej żeby wybrankiem był piękny Brazylijczyk, bo ona uwielbia wszystko, co jest związane z tym krajem. Nawet nie wie jak blisko jest spełnienia swoich pragnień. A to za sprawą pięknej Brazylijki, która wychodzi za mąż za Rafała – syna biznesmena, mieszkańca Nocznika. Dzięki temu małżeństwu w wiosce Edyty zajdą wielkie zmiany. Małżeństwo polsko – brazylijskie zainwestuje duże pieniądze i otworzy biznes, który da pracę wielu mieszkańcom. Na mariażu tym zyska też bezpośrednio Edyta gdyż w osobie Brazylijki znajdzie przyjaciółkę od serca.

Jak już wspomniałam Edyta marzy o wielkiej miłości i ma kilku adoratorów, w których przebiera jak w ulęgałkach. Piotr – przyjaciel z dzieciństwa, który gotowy jest pomóc w każdym momencie, Marek – biznesmen, który odmieni życie zawodowe i prywatne Edyty o 360 stopni, Cesar – młody Brazylijczyk, który nie jest zdolny do poważnego związku. Kogo wybierze ta niewiedząca, czego chcieć dziewczyna. Jakie zmiany zajdą w jej życiu? Przeczytajcie a przekonacie się sami.

„Kochaj i jedz Brazyliszku” to idealna książka na jedno popołudnie. Pozwala się zrelaksować, oderwać od rzeczywistości. Lekka historia o dziewczynie, która jest nieco infantylna, niezdecydowana, nieporadna. Miota się i nie bardzo potrafi poradzić sobie z tym, co zsyła jej los. Nie wiem, pewnie było to zamierzone przez autorkę, ale niektóre zwroty i wyrażenia mnie drażniły. Tak jakby chciała dopasować to, co pisze do piętnastolatek, dla których ważne są imprezy, ładne ciuchy i faceci. A często wypływające z ust słowo „ja-cie” niezmiernie mnie irytowało. Nie rozumiem, czemu dokończenie pewnej rozmowy ze środka książki jest na końcu niej, czemu to miało służyć? Już nawet nie będę pisała, że nie zrozumiałam tytułu. Książka nie porwała mnie niestety. Czytając ją czułam, że jest sztuczna, naciągana, taka bajkowa. Jednak mimo to polecam „Kochaj i jedz Brazyliszku”. Świetna do wyluzowania się po ciężkim dniu spędzonym w pracy lub z dziećmi. Kilka słów o Brazylii niezwykle mnie zaciekawiło. Książka posiada też przepisy kulinarne z różnych regionów Brazylii oraz quiz na temat tego kraju. Może on być doskonałym wstępem do mistrzostw w piłce nożnej.

Polecam może Wam się spodoba – z pewnością. To idealna książka na lato.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję WYDAWNICTWU REPLIKA. 

188. WRZOSOWISKA

WYDAWNICTWO: REPLIKA

DATA WYDANIA: marzec 2014

LICZBA STRON: 404

ISBN: 978-83-7674-208-3

 

Wrzosowiska to maleńka wioska na Zamojszczyźnie, w której dzielą się magiczne rzeczy. Książka opowiada historię wielopokoleniowej rodziny, która kryje bardzo ważne tajemnice z przeszłości. Fabuła toczy się dwutorowo – czas teraźniejszy przeplata się ze wspomnieniami głównych bohaterów. Poznajemy świat wiedźm z Wrzosowisk, które próbują rozwikłać tajemnice sprzed lat. W miarę jak toczy się historia wypływają na światło dzienne coraz to nowe szczegóły, tajemnice. Jest pełna zagadek i niedomówień.

We Wrzosowiskach poznajemy wiele kobiet. Różę, która w imię zdradzonej miłości podejmuje bardzo trudną dla niej decyzję. Mariannę, na którą z dnia na dzień spada trudny obowiązek wychowania dwóch malutkich dziewczynek. Emilię, która próbuje trzymać w garści całą rodzinę i nawet nieźle jej to wychodzi. Kluczową postacią w powieści jest Julia, która w młodości przeżyła straszną tragedię i mimo upływu wielu lat wciąż pamięta o niej tak jakby wszystko wydarzyło się wczoraj. Są też trzy kobiety o imieniu Natalia – to trzy pokolenia dziewcząt, które umierały bardzo młodo rodząc swoje córki. Ale ale. W żadnej książce nie może zabraknąć mężczyzn. Ksiądz Tobiasz wraz ze swym podopiecznym klerykiem Jakubem wybierają się na wakacje do Zamościa. Tobiasz chce odwiedzić swoje rodzinne strony, a przy okazji chce pokazać Kubie kawałek jego ojczyzny. Obaj mężczyźni odegrają bardzo ważną rolę w życiu kobiet. Jaką? Musicie przekonać się sami, gwarantuję, że ciężko będzie Wam się rozstać z lekturą.

„Wrzosowiska” to książka, która ma w sobie magię, tajemnicę, klątwy i piękno. Żałuję, że już skończyłam ją czytać, chciałabym jeszcze i jeszcze. To książka o cierpieniu, które trudno sobie wyobrazić, o wieloletniej przyjaźni, o pięknej miłości, która potrafi popchnąć do niewyobrażalnych w skutkach decyzji. Historie Marty i Natalii chwytają za gardło i nie chcą puścić. Dramatyzm wydarzeń, ciągle zmieniające się fakty, niespodziewane zwroty akcji – to wszystko sprawia, że książka trzyma w nerwach do ostatniej chwili. W miarę, gdy czytałam rosło we mnie napięcie, bywało, że się złościłam i chciałam żeby tajemnica się wyjaśniła jak najszybciej. A tu nic z tego. Autorka podrzuca nam nowe fakty, podsyca płomień, sprawia, że czytelnik ma nerwy na postronkach. Manipuluje jego uczuciami i sprawia, że nie sposób oderwać się od książki. Wspomnienia bohaterów, szczególnie te z czasów wojny dodają smaczku całej tej historii.  

Dzięki Monice Rebizant-Siwiło czytelnik może, chociaż przez chwilę wyobrazić sobie piękno krajobrazu Zamościa i całego Roztocza. Julia, jako przewodniczka przybliża mu historię powstania miasta oraz pobliskich wiosek. Ważną rolę odgrywa Czartowe Pole, o którym Julia nie bardzo chce opowiadać. Jest ono przeklęte i wiąże się bezpośrednio z przeżyciami Julii.

Bardzo polecam tę książka. Jest ona naprawdę warta uwagi. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję WYDAWNICTWU REPLIKA. 

Co czytały jak dorastały? Magdalena Paź autorka bloga uzależniona od czytania

Chwilę zastanawiałam się nad tym czy wziąć udział w akcji WYDAWNICTWA REPLIKA - CO CZYTAŁY JAK DORASTAŁY. Nie miałam pomysłu jak się do tego zabrać. Ale pomyślałam sobie - raz kozie śmierć, trzeba pójść za ciosem. Przecież fajnie jest powspominać. Tylko, że jest mały problem - ja nie mam umiaru. Nie wiedziałam które zdjęcie wstawić więc dodałam wszystkie :)

O ile pamiętam czytam od zawsze. Nie potrafię powiedzieć od kiedy. Każdą wolną chwilę spędzałam z książką. Nawet na imprezach rodzinnych jako najstarsza z dzieci zawsze zabawiałam te młodsze właśnie czytaniem. I o dziwo podobało im się. A nie wszystkie dzieciaki były aniołami. Uwielbiałam dostawać książki na każdą okazję. Wszyscy wiedzieli, że jak prezent dla Magdy to nie lalka, nie miś a książka. Nie wiem jak udawało się je zdobyć w czasach PRL-u. Czytałam wszystko co wpadło mi w ręce. Książka była dla mnie odskocznią od codziennych problemów, których czasem nie brakowało. Zamykałam się w pokoju i pogrążałam w lekturze. Czasem książka zastępowała mi przyjaciół, najbliższych.

Pierwszą książkę jaką pamiętam to "PRZYGODY EUZEBIUSZA" BEATY KRUPSKIEJ. Bardzo miła książeczka dla dzieci. Mam żal do sąsiadki bo pożyczyłam jej tę książkę i do tej pory mi jej nie oddała :)

Od babci, której niestety już nie ma wśród nas dostałam książkę o sympatycznym stworku "ROKIŚ" JOANNY PAPUZIŃSKIEJ. Uwielbiałam tę książkę. Tak często ją czytałam, że niestety do dziś już nie przetrwała. 

 Bardzo miło wspominam też "URWISA PACKO" RUDO MORICA. Kurczę czemu ja Zosi tego nie czytam? Akurat tę książeczkę mam do dziś.

Czytałam też inne poważniejsze książki :) Nie będę się o wszystkich rozpisywać bo byście się zanudzili pokażę tylko okładki. Powiem tylko, że byłam stałą bywalczynią szkolnej biblioteki. Gdyby wtedy organizowane były konkursy na pewno nie jeden bym wygrała.

 

Pamiętam jak płakałam czytając "Chłopców z Placu Broni" Ferenca Molnara. Trochę z powodu tego co tam się działo. Z drugiej strony dlatego, że popołudniu miałam wywiadówkę i strasznie się bałam reakcji rodziców na moje oceny :) Powiem Wam, że jak lubiłam czytać tak lektury wcale mi nie wchodziły. Męczyłam się z nimi jak nie wiem co. 

Bardzo się cieszę, że babcia przekazała mi w genach miłość do książek, szkoda że nie dane mi było Jej poznać. Tata - jej syn też dużo czytał, w dorosłym życiu często podrzucałam mu książki do czytania. Żałuję, że moje dzieci nie przejęły po mnie zamiłowania. Może za mało im czytam, nie wiem. Ale przecież nic na siłę.

Bardzo dziękuję, że mogłam napisać Wam o mojej pasji trochę więcej. Polecam się na przyszłość. 

ZAPOWIEDZI

WYDAWNICTWO REPLIKA

 Mistrz groteski i czarnego humoru powraca w niepublikowanym dotąd zbiorze!
Ostatnia książka Rolanda Topora, którą napisał krótko przed śmiercią. W tym nieopublikowanym dotąd zbiorze trzydziestu trzech opowiadań znaleźć można wszystkie tematy, które prześladowały autora: wyalienowanie w świecie rzeczy i pieniądza, potworność i starzenie się, lęk przed uciekającym czasem i krążącą wokół śmiercią. A wszystko to zroszone czarnym humorem, wrodzonym poczuciem groteski oraz na przemian sztubacką i niepokojącą fantazją – znakami rozpoznawczymi Topora.
Siedemnaście lat po śmierci, Topor wciąż się śmieje!

 Absolutna klasyka światowej high fantasy!
Ponad 20 milionów sprzedanych egzemplarzy cyklu!
Dla Flicka i Shei Ohmsfordów spokojna dolina Shady Vale jeszcze do niedawna była niemal całym światem. Teraz jednak, kiedy na progu karczmy ich ojca staje najpierw tajemniczy druid, potem zaś małomówny książę, a na niebie pojawiają się istoty, o jakich nie śnili w najgorszych koszmarach, zostają wciągnięci w wyprawę, której sensu z początku nie są w stanie pojąć...
Na podstawie cyklu powstaje serial!

 

Zadziwiająca historia zesłańca na Syberię.
Opowieść o poszukiwaniu szczęścia i sensu życia tam, gdzie pozornie nie sposób ich odnaleźć.
Kiedy rozpoczyna się I wojna światowa, Theodor Kröger, Niemiec mieszkający w Petersburgu, słyszy wyrok, którego obawiają się wszyscy przeciwnicy Rosji: zesłanie. W ten sposób trafia do Nikitino, wsi w głębi groźnej Syberii, gdzie lato jest krótkie i upalne, a zima mroźna i śmiertelnie niebezpieczna.

WYDAWNICTWO NASZA KSIĘGARNIA 

 Nie byłam pewna, czy to pierwsze objawy klimakterium, czy też moje ciało tak zareagowało na widok, który się przede mną objawił. Najpierw zrobiło mi się gorąco, potem cała krew spłynęła mi do pięt, a na koniec poczułam zawroty głowy. Musiałam się oprzeć o latarnię. Sama byś tak zareagowała, gdyby to Ciebie dotyczyło. W biały dzień, w ostrych barwach i prawie na wyciągnięcie ręki – a na pewno w odległości celnego rzutu kamieniem! – miałam przed oczami mojego Bogusia, który właśnie zajechał moim samochodem przed obcą klatkę schodową. Wyszła stamtąd obca kobieta…

Jak najskuteczniej odegrać się na wiarołomnym mężu i poprawić sobie humor? Marta postanawia napisać scenariusz filmowy. Jego ekranizacja byłaby najsłodszą zemstą.

Autorka udowadnia, że w każdym wieku można zacząć życie od nowa i nie jest do tego potrzebny żaden mężczyzna. Czasem wystarczy determinacja i… poczucie humoru.

Ta skrząca się błyskotliwym dowcipem powieść została wyróżniona w konkursie literackim Wydawnictwa "Nasza Księgarnia".

Emilia wiedzie bezpieczne życie u boku tureckiego męża, dopóki napięte stosunki pomiędzy imperium osmańskim a Rosją nie doprowadzą do wybuchu wojny krymskiej. To burzy spokój rodziny. Zakir postanawia bowiem przyłączyć się do walk, a żona podąża za nim, choć oznacza to rozstanie z ukochanym synem.

Jak potoczą się dalsze losy Emilii? Czy jej dorastająca w Rosji córka Maria pozna prawdę o swoich tureckich korzeniach oraz starszego brata? Czy dorosły już Kemal wybaczy matce, że go porzuciła jako dziecko, wybierając swobodne życie poza haremem?

Dorota Ponińska umieszcza swoje bohaterki w wielonarodowościowym środowisku pośród przepięknego krajobrazu Półwyspu Krymskiego, którego uroda stanowi inspirację dla poetów i malarzy. Zabierze czytelnika także do Petersburga, Paryża i Stambułu. Przy okazji przedstawi sylwetkę Iwana Ajwazowskiego, wybitnego malarza marynisty z końca XIX wieku, oraz innych twórców jego pokolenia.

Każda dobra powieść, nawet "realistyczna", jest baśnią. "Podróż po miłość" jest tego znakomitym przykładem. To niesamowita baśń. Olśniewająca, tajemnicza, przyprawiająca o dreszcz. Ale też mówiąca o tym, co ważne dla każdego: o miłości, sztuce, trudnych wyborach i skomplikowanych relacjach. "Maria", tom drugi cyklu, potwierdza klasę Doroty Ponińskiej i każe z niecierpliwością wypatrywać jej następnej książki. 

WYDAWNICTWO WIELKA LITERA

"Pewnego lipcowego deszczowego poranka, przed wschodem słońca, na plaży przed sopockim Grand Hotelem bezdomny mężczyzna znajduje śpiącą tam znaną warszawską dziennikarkę..."

Tak zaczyna się nowa powieść Wiśniewskiego. Obrosły historią i legendami sopocki Grand Hotel staje się miejscem wydarzeń szczególnych, a autor, jak Anioł Podpatrywacz, towarzyszy ludziom, którzy spędzają w tym hotelu jeden krótki letni weekend. Niezauważony wchodzi do ich pokoi, prześwietla ich biografie, zasypia i budzi się w ich łóżkach. Opowiada o ich snach, porażkach, tęsknotach, marzeniach i cierpieniach. Hotel to często miejsce przemienienia. I o tym także jest ta książka. Dziennikarkę porzucił mężczyzna niepogodzony z jej sukcesem, dziadek niemieckiego pastora z sąsiedniego pokoju zabijał Polaków w pobliskim Stutthofie, nieutalentowany naukowiec z pokoju na trzecim piętrze najmuje autora do napisania habilitacji, rosyjski nowobogacki z apartamentu na drugim piętrze zakochuje się w ukraińskiej sprzątacze z hotelu. Atmosfera anonimowości hotelu pozwala bohaterom zrzucić swoje maski, a śledzący ich czytelnik na końcu dowie się prawdy, którą sam już dawno znał. Że wszystkim chodzi o miłość.

Jeden z najlepszych radiowców wszech czasów w szczerej, chwilami bolesnej, ale zazwyczaj pogodnej i zabawnej książce, która wyjaśnia, skąd się biorą Niedźwiedzie.
Wszyscy znamy głos Marka Niedźwieckiego. Dla wielu to wzorzec radiowego brzmienia. Jest jednym z niewielu mistrzów tworzenia nastroju wyłącznie za pomocą dźwięku.
Ale nie wszyscy wiedza, jaka cenę ten chłopak z Szadku zapłacił za popularność. W swojej nowej książce Marek Niedźwiecki opowiada nie tylko o drodze, jaką rozpoczął w prowincjonalnym miasteczku, ale też o samotności z wyboru, w której żyje w Warszawie.
 Mówi też dużo o muzyce, która nie odstępuje go na krok. W 'Radiocie' gra w piłkę na cmentarzu, mieszka w zapluskwionym akademiku, w lesie nadaje audycję dla samego siebie, skręca autem tylko w jedną stronę, odkrywa, że Australia to jego ląd wymarzony. Ucieka…
Dla fanów jego kultowego głosu to będzie wyjątkowa przyjemność. Marek Niedźwiecki sam opowiada swoja historię. A jak przystało na człowieka radia - na bieżąco komentuje i opowiada to, czego nie ma w tej książce.

Pierwszy uciekł konsul NRD. Atak gazowy wytrzymywał za to dzielnie sowiecki generał. Został najdłużej na trybunie, razem z I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Dość długo stała też wicewojewodzina, której rozmazał się tusz i wyglądała koszmarnie, miała czarną twarz. Ale kiedy wybuchł ogień, wszyscy musieli uciekać. Zbiegając ze schodów, I sekretarz przypominał generałowi: „Towarzyszu generale, jedziemy na prazdnik”. „Prazdnik” to suto zakrapiane przyjęcie dla aparatu zaraz po pochodzie pierwszomajowym. Generał odpowiedział: "Job twoju mat’ z takom prazdnikom!" i odjechał.

To nie fragment political fiction, ale relacja z akcji Solidarności Walczącej w 1983 roku we Wrocławiu. Jeden z najbardziej znanych polskich dziennikarzy Igor Janke w pasjonujący sposób pisze o najgłębiej zakonspirowanej podziemnej organizacji w komunistycznej Polsce. Ujawnia wiele nieznanych dotąd faktów. Opowiada o tym, jak polscy antykomuniści dostali od lewaków z niemieckiej Rote Armee Fraktion skanery do podsłuchiwania SB i drukowali połowę wychodzących w Polsce podziemnych wydawnictw. Jak w Stoczni im. Komuny Paryskiej rozpoczęli produkcję karabinu maszynowego na podstawie instrukcji CIA. Jak zbudowali system podziemnego kontrwywiadu i inwigilowania funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. Jak przygotowywali zamach na szefa śląskiej SB i przez niemal siedem lat ukrywali najbardziej poszukiwanego przez komunistyczne władze człowieka – Kornela Morawieckiego.
„Twierdza” to barwna, pełna scen jak ze szpiegowskich filmów historia o odważnych ludziach, którzy w walce o wolną Polskę poświęcili bardzo wiele. To także opowieść o brutalności Służby Bezpieczeństwa i o tym, jak można żyć w dwóch rzeczywistościach – podziemnej i oficjalnej.

Simon Quinn może mieć każdą kobietę, jakiej zapragnie. Wybiera tylko te, które godzą się na jego zasady gry - żadnych zobowiązań. Ale Lysette Rousseau jest jedyną, której nie może rozgryźć. Piękna, zmysłowa - idealna zabawka w rękach uwodziciela. A jednak jest w niej coś, czym jeszcze żadna kobieta go nie kusiła. W jednej chwili wyzywająca, bierze to, czego chce, a zaraz potem obezwładnia słodką niewinnością. Jej tajemnica może ściągnąć na Simona tylko kłopoty, ale nie potrafi oprzeć się tej pokusie...

Sylvia Day jest autorką kilkudziesięciu wielokrotnie nagradzanych książek, w tym światowych bestsellerów z serii Dotyk Crossa, które zostały przetłumaczone na 40 języków. Jej książki – od powieści erotycznych po romanse historyczne – zajmują pierwsze miejsca na listach w 20 krajach i sprzedają się w milionowych nakładach. Dotyk Crossa został wybrany najlepszym romansem największej księgarni internetowej Amazon i już trwają prace nad ekranizacją powieści.

 Po kilku miesiącach sielankowego życia w Polsce u boku ukochanego Marka Magda zaczyna tęsknić za gorącymi plażami Majorki. Ivanka przeżywa problemy sercowe i potrzebuje pomocy przy prowadzeniu kawiarni, a kipiący hormonami Paco marzy o poznaniu seksownej Słowianki i zamierza znaleźć ją właśnie w Polsce. Magda rusza na pomoc majorkańskim przyjaciołom. Już pierwsze promienie słońca sprawiają, że wracają gorące wspomnienia, a pewien wyjątkowo pociągający blondyn sprawia, że odległa Warszawa, w której został Marek, wydaje się jeszcze bardziej szara i nudna…

 

Stanisław Likiernik (ur.1923) – jeden z dwóch pierwowzorów słynnego "Kolumba" – Stanisława Skiernika z powieści Romana Bratnego Kolumbowie. Rocznik 20. To jego wojenne doświadczenia złożyły się na literacką postać, która dała nazwę całemu pokoleniu, legendzie Polski Walczącej.

Po siedemdziesięciu latach od Powstania Warszawskiego zdecydował się opowiedzieć o wstrząsających, prawdziwych losach żołnierzy i dowódców AK, o kulisach pracy w dywersji, o trudnych wyborach dotyczących życia i śmierci wrogów i przyjaciół.

Stanisław Likiernik jako żołnierz Kedywu brał udział w najważniejszych akcjach sabotażowych, wykonywał wyroki podziemnego sądu. W Powstaniu Warszawskim walczył na Woli, Starym Mieście i Czerniakowie. Był kilkakrotnie ranny. Został odznaczony orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Od 68 lat na emigracji we Francji.

Nigdy nie krył swojego krytycznego stosunku do powstania. O grupie dowódców wysyłających bohaterską młodzież na barykady mówi bardzo ostro (podkreślając, że nie dotyczy to J. Bokszczanina i K. Iranka-Osmeckiego). Jednocześnie broni honoru, godności i solidarności powstańczej młodzieży. - Byliśmy żołnierzami, musieliśmy wykonywać rozkazy - przypomina. Jego zdaniem rozsądek nie musi oznaczać tchórzostwa, chłodna analiza nie musi być podszyta cynizmem, a obrona wolności nie musi być samobójstwem. Tę wiarę ukształtowały w nim wspomnienia młodości.

I o tym jest ta książka: o pokoleniu Kolumbów, którego Stanisław Likiernik jest jednym z ostatnich przedstawicieli, o polskości, która nie musi być skażona przekleństwem nacjonalizmu i o odwadze, której nie można mylić z zamiłowaniem do bohaterskiego umierania.