162. ZAKRĘCONE ŻYCIE MADZI KOCIOŁEK

WYDAWNICTWO: Szara Godzina

DATA WYDANIA: 17 września 2013  

LICZBA STRON: 240

ISBN: 9788364312014

 

 

Madzia ma 35 lat, pracuje w przedsiębiorstwie transportowym, jako pracownik biurowy. Mieszka z rodzicami i bratem. Jest życiową niemotą, ofiarą losu. Nie ma przyjaciół ani chłopaka. Nie dba o siebie, ubiera się szaroburo, od lat ma tę samą fryzurę. Jeśli coś złego ma się zdarzyć możemy być pewni, że zdarzy się właśnie Madzi. Pewnego dnia na drodze Madzi staje koleżanka z pracy, która szybko mianuje się jej przyjaciółką. Pomaga jej odmienić życie o 360 stopni. Czy na lepsze? Czy o taki efekt Madzi chodziło? Z drugiej strony w głowie dziewczyny pojawia się głos sumienia, który całkiem sensownie jej podpowiada, co ma robić. Pierwszym zaleceniem jest zrobienie dwóch list: sukcesów i porażek. Jak na razie większość zapisanych miejsc jest po stronie porażek. Madzia bierze ster w swoje ręce. Dzięki Wioletce całkowicie zmienia swój wygląd i styl ubierania. Niestety przegina w drugą stronę. Poza tym zbiera się wreszcie na odwagę by zaczepić kolegę z pracy, który od dawna jej się podoba. W pracy coraz lepiej jej się powodzi, w domu też nie najgorzej. Jednak takie życie Madzi zaczyna ciążyć. Wręcz prowadzi do katastrofy. Główna bohaterka marzy o tym by zniknąć. Co robić zadaje sobie pytanie Madzia. Jak wypośrodkować swoje życie? Czy uda jej się być wreszcie szczęśliwą?

Szczerze przyznam, że z początku nie byłam zachwyconą tą książką. Wręcz mogę powiedzieć, że w ogóle mi się nie podobała. Nie, nie chodzi o fabułę. Chodzi o styl, konwencję, w jakiej napisane jest „Zakręcone życie Madzi Kociołek”. Ale gdy tak porządnie się wczytałam, przyzwyczaiłam się i przestało mi to przeszkadzać. Może dlatego że później wtrącenia autorki czy głosu sumienia nie pojawiały się tak często.

Książka Edyty Świętek tylko z pozoru wydaje się lekkim czytadłem na leniwe popołudnie. Gdy wczyta się w treść i trochę zastanowi można dojść do bardzo ciekawych wniosków. Z jednej strony bawi, z drugiej skłania do zastanowienia się nad sobą.

Postać Madzi Kociołek jest satyryczna, dość mocno przerysowana. Jest to oczywiście efekt zamierzony autorki, która w ten sposób chce nam dać coś do zrozumienia. Dzięki głównej bohaterce dowiadujemy się, że nie zawsze bliscy i przyjaciele chcą dla nas jak najlepiej. Czasem całkiem obca osoba potrafi mądrze doradzić i podać pomocną dłoń. Że posiadaniu konta na portalu społecznościowym może prowadzić do zguby szczególnie wtedy, gdy nieumiejętnie się nim zarządza. Że ludzie oceniają po pozorach, po wyglądzie zewnętrznym a nie na podstawie tego, jacy naprawdę jesteśmy w środku. Tak naprawdę nawet nie próbują nas poznać. Dowiadujemy się też, że zawiść i zazdrość nie znają granic. Z drugiej strony dowiadujemy się, że przecież tak niewiele potrzeba by być szczęśliwą. Wystarczy życzliwość kogoś z otoczenia, dobra rada, uśmiech i trochę asertywności, której tak wielu z nas brakuje, na co dzień.

„Zakręcone życie Madzi Kociołek” to wspaniała książka, choć moje początki z nią były trudne. Niesie w sobie przesłanie dla zakompleksionych szarych myszek, aby uwierzyły w siebie, bo naprawdę są wiele warte, wystarczy chcieć i trochę się otworzyć na świat. Ale także dla plastikowych pustych lal, że wygląd zewnętrzny to nie wszystko i że trzeba popracować nad swoim wnętrzem by być lepszym człowiekiem. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję WYDAWNICTWU SZARA GODZINA.

 

 

161. ZAMEK Z PIASKU

WYDAWNICTWO: Filia

DATA WYDANIA: 23 października 2013  

LICZBA STRON: 284

ISBN: 9788363622305

Weronika i Marek to miłość ze szkolnej ławy. Taka na dobre i na złe. Na zawsze? Po wielu latach znajomości młodzi decydują się na ślub, urządzają się we własnym gniazdku. Do szczęścia brakuje im tylko małej kruszynki.  Starają się o nią bardzo. Z czasem starania te przeradzają się w obsesje ze strony Weroniki, a Marek? Marek czuje się odrzucony, odstawiony na boczny tor. Odnosi wrażenie, że jest tylko rzeczą, maszyną do robienia dzieci, która wykonała zadanie i już jest niepotrzebna. Sygnalizuje swoje odczucia Weronice, ale ona go nie słucha, nie rozumie o czym on w ogóle mówi. Przecież ona chce być tylko matką, czy to tak wiele? Małżonkowie oddalają się od siebie. Pewnego dnia Weronika spotyka na plaży chłopaka, który szybko staje się jej przyjacielem. Spotykają się ze sobą, piszą smsy, mejlują. Dzięki rozmowom z Kuba Weronika otwiera oczy i uświadamia sobie wiele spraw. Ale to nie jest takie niewinne jak się wydaje. Przyjaciele wkraczają na coraz bardziej niebezpieczne tory.

Jak zakończy się ten trójkąt? Czy Marek wytrzyma presję ze strony żony czy rzuci wszystko w diabły? Oj musicie przeczytać – koniecznie. Nie ma innej opcji.

„Zamek z piasku” to bardzo emocjonalna książka. Ktoś może powiedzieć” historia jak każda inna. Nic bardziej mylnego. Bo Magdalena Witkiewicz opowiedziała ją w rewelacyjny sposób. Czytając wcześniejsze książki tej autorki można się było spodziewać po tej książce naprawdę wiele, ale nie myślałam, że będzie to aż taka bomba naładowana mnóstwem uczuć i emocji. Lektura ta pokazuje nam jak wiele kobieta może poświęcić dla osiągnięcia swojego wymarzonego celu – dziecka. Ujawnia też całą gamę uczuć, jakie towarzyszą Weronice podczas starań. Jej wahania, rozterki, trudne decyzje i wybory. Gdy wszystko zawodzi dziewczyna o swoje niepowodzenia obwinia wszystkich wokoło: rodzinę, przyjaciół, szczęśliwe matki z wózkami na ulicy, te, którym zajście w ciąże w przychodziły z wielką łatwością, ale przede wszystkim siebie.

„Zamek z piasku” to książka, która porusza bardzo ciężki i trudny problem coraz częściej spotykany w naszym społeczeństwie. Ale mówienie o tym i to w taki sposób jak Witkiewicz jest bardzo potrzebne. Może otworzy oczy kobietom, które mają te same problemy co Weronika. Może pozwoli się zastanowić, spojrzeć na wszystko inaczej, traktować męża jak partnera i kompana do rozmów. Oprócz współczucia, podziwu książka ta wywołała we mnie gniew na główną bohaterkę za to, że zachowywała się tak egoistycznie nie zważając na to co czują inni. Ale też radość, że w pewnym momencie uświadomiła sobie to co powinna i wreszcie przejrzała na oczy.

Książka ta długo nie da o sobie zapomnieć szczególnie tym, których w jakiś sposób ten problem dotknął. Mnie uświadomiła ona, że czasem warto spojrzeć na swoje kłopoty, nie tylko te poruszane w książce, ale te każde inne, z boku lub z punktu widzenia osoby niezaangażowanej. Ze warto się zdystansować na jakiś czas i poszukać innych rozwiązań, bo na pewno takie są.

Magdalena Witkiewicz z każdą kolejną książką zaskakuje mnie coraz bardziej. Ta napisana jest z niezwykłą precyzją. Strasznie podobało mi się, że każdy rozdział rozpoczynał się fragmentem piosenki, który doskonale obrazował wydarzenia. „Zamek z piasku” wywołała u mnie potok łez, e tam nie potok a lawinę. A oczy robiły mi się wilgotne na myśl o bohaterach tej książki jeszcze długo po jej przeczytaniu. Każda postać jest zbudowana w sposób bardzo precyzyjny. Tu nic nie ma prawa nie zagrać. Podobnie jak książka jej bohaterowie są niezwykle realistyczni. Czytając ją czułam jakbym była świadkiem tych wydarzeń. Naprawdę. Książka ta porusza najczulsze strony w czytelniku, potrząsa nim, ale też daje nadzieję. Nadzieję na to, że prawdziwa miłość istnieje naprawdę mimo wszystko. Nadzieję na to, że nawet, gdy nasz zamek z piasku kiedyś runie i wydaje się niemożliwe odbudowanie go, to jednak powstaje nowy, piękniejszy i niezwykle trwały.

    

 Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości WYDAWNICTWA FILIA.

 

160. Z POCZWAREK W MOTYLE

WYDAWNICTWO: e-bookowo

DATA WYDANIA: 2013  

LICZBA STRON: 255

ISBN: 9788378592211

Zuzanna nie radzi sobie sama ze sobą. Po urodzeniu dziecka strasznie się zaniedbała. Bardzo przytyła, nie dba o wygląd zewnętrzny. Nie zajmuje się domem, zdecydowanie zaniedbuje męża, który próbuje o nią walczyć, ale pewnego dnia poddaje się. Zuza prawie codziennie walczy z potwornymi bólami głowy. Szuka wymówek dla tego, co się z nią dzieje. W takim stanie zastaje ją dawno niewidziana przyjaciółka, która przyjeżdża z zagranicy by zaopiekować się chorą matką. Próbuje Zuzą potrząsnąć jednak ona się buntuje. Bo przecież Sylwia ma sielankowe życie i nie wie jak to jest. Mieszka z mężem za granicą, jest bogata, ma wszystko o czym zamarzy. Nic bardziej mylnego. Sylwia szybko wyprowadza Zuzę z błędu opowiadając jak ciężkie konsekwencje przeciwstawienia się woli rodziców i wyjazdu za granicę. Jednak karta dziewczyny się odwróciła i teraz do szczęścia brakuje jej tylko jednego.

Czy Sylwii uda się wpłynąć na zmianę stylu życia i zachowania Zuzy?  Czy sama zainteresowana ma w sobie tyle siły i samozaparcia żeby coś zmienić dla rodziny, ale przede wszystkim dla siebie?

Książkę czytało mi się bardzo ciężko. I to nie ze względu na całą masę literówek, które czasem wręcz zmieniały sens zdania. Ja po prostu od pierwszej strony czułam się tak, jakbym czytała o sobie. Strasznie ryczałam przeżywając z Sylwią śmierć jej córeczki. Przypomniały mi się moje przeżycia, gdy moja kruszynka zmarła. Wszystko do mnie wróciło i dlatego nie łatwo było mi czytać tę książkę. Ale cieszę się, że mi się udało. Książka „Z poczwarek w motyle” ukazuje nam jakie jest prawdziwe życie. Nie wszystko jest sielankowe, kolorowe, słodkie. Przeciwnie. Więcej jest tych ciemniejszych stron. Intrygi, podstępy, zdrada. Ból, walka z chorobą, wreszcie bardzo ciężkie godzenie się ze śmiercią bliskich naszemu sercu osób. To wszystko sprawia, że książka jest prawdziwa. Z drugiej strony to powieść o pięknej przyjaźni, która przezwycięża wszystko i przenosi góry. O miłości tej szczęśliwej i tej mniej. Jednak autorka pokazuje nam, że dla tego uczucia człowiek zrobi bardzo wiele. Jednak, gdy ta druga osoba nie podejmuje walki po prostu poddajemy się. O walce z samym sobą, ze swoimi słabościami, lekami, niedociągnięciami. O wielkiej trosce nie tylko o rodzinę, ale także o przyjaciół. Aż wreszcie o wielkim szczęściu, którego czasem się boimy, a które przychodzi niespodziewanie.

„Z poczwarek w motyle” to dobra książka. Mimo wielu niedociągnięć i wielu wulgaryzmów. Kobietom w podobnej sytuacji do Zuzy daje wiarę w to, że warto walczyć i mieć nadzieję. Ja po przeczytaniu jej pomyślałam, że muszę wreszcie coś ze sobą zrobić.  Książka ta dała mi siłę do działania i ufność, że jeśli się chce to można to można wszystko zmienić i zrobić coś tylko dla siebie.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości WYDAWNICTWA E-BOOKOWO.

 

159. W NADZIEI NA LEPSZE JUTRO

WYDAWNICTWO: Radwan

DATA WYDANIA: 2011   

LICZBA STRON: 164

ISBN: 978-83-7745-120-5

 

 

 

Powiem Wam, że dawno nie czytałam tak skomplikowanej powieści. Czytamy w niej o Annie, która ma tylko jedno marzenie – chce być szczęśliwa. Wydaje się, że do osiągnięcia celu niewiele jej brakuje. Obok kochający mąż, z którym uwielbia spędzać czas, realizują wspólnie swoje zamierzenia i pasje. Praca, która daje jej sporo satysfakcji i nie jest smutnym obowiązkiem. Niestety sielanka, gdy Roberta o pomoc prosi jego była dziewczyna. Anna nieświadoma niebezpieczeństwa przyjmuję Sabinę i jej młodszą siostrę Helenę pod swój dach.  Pomyślałam: zwariowała. Tym bardziej, że Anna w tym czasie musi opuścić dom by zająć się chorą matką. Takie rozwiązanie nikomu nie wychodzi na dobre. Robert coraz więcej czasu spędza z Sabiną, także z jej siostrą. Dla Anny ma mało czasu. Anna natomiast coraz częściej, niby przypadkiem, spotyka Michała.

Niby wszystko wraca do normy, gdy rodzina się powiększa. Ale tylko na chwilę.  Po bardzo krótkim czasie Roberta nudzi ta sytuacja. Małżonkowie oddalają się od siebie. Anna zajmuje się bliźniętami całą dobę a Robert coraz częściej jest poza domem. Przytłoczyło Go posiadanie pełnej rodziny. Irytuje Go, że dzieci płaczą, że w domu panuje chaos i bałagan. Żałuje, że już nie może robić tego, co kiedyś. Po prostu Robert nie radzi sobie z rzeczywistością, ucieka od obowiązków i szarego życia.

Jak potoczą się losy Ani i Roberta. Jaki udział w tym wszystkim miały dwie przebiegłe siostry i kurcze – kto to jest Michał? Odsyłam do lektury. Naprawdę warto gdyż historia ta wcale nie jest taka prosta, na jaką wygląda.

„W nadziei na lepsze jutro” to doskonały debiut Ewy Bauer. Książkę czyta się jednym tchem. Jak już zaczęłam nie mogłam się od niej oderwać. Strasznie dziwiły mnie decyzje podejmowane przez bohaterów. Złościłam się na nich, smuciłam i płakałam razem z Anną. Mimo małej objętości książka zawiera w sobie wiele treści. Jest dla czytelnika pewną nauką? Przesłaniem? Pokazuje nam, co może się stać w danej sytuacji, czego nie powinniśmy robić absolutnie nigdy. Uświadamia nam, że każdy człowiek zasługuje na drugą szansę, że nieporozumienie może zniszczyć wszystko. Ale również pokazuje nam, że dla osiągnięcia wymarzonego celu człowiek potrafi zrobić bardzo wiele.

W „Nadziei na lepsze jutro” to książka idealna na zimne wieczory. Doskonale zrelaksuje trochę podniesie ciśnienie. Perfekcyjnie skonstruowani bohaterowie obsadzeni w nietuzinkowej fabule gwarantują, że chwile spędzone z tą książką będą niezapomniane.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję AUTORCE.

STOSISKO

Uważam, że słowa są zbędne. Ślicznie dziękuję :)